179 Br. Honorius Petrus van Herp
Geboren te Oosterhout : 24-10-1912
Ingetreden : 18-01-1931
Eerste professie : 15-08-1932
Eeuwige Professie : 15-08-1935
Overleden te Amsterdam : 15-09-1975
Een druktemaker is hij nooit geweest. Daarom is hij misschien ook zo stil van ons heengegaan, bijna zonder dat we er erg in hadden. s Morgens stapte hij vrolijk in de auto om naar zijn werk te gaan. Hij vertelde, wat hij zag onderweg. Het was misschien de enige tijd van de dag, dat hij veel praatte. Hij had juist een klein project over de herfst gemaakt. In het documentatiecentrum wilde hij de kleuren van de paddenstoelen gaan controleren. Ik hielp hem met het opzoeken van de boeken. Hij begon aan zijn dagtaak, die hij niet meer zou afmaken.
Het eerste uur van de middagschooltijd was hij vrij. De kinderen waren naar gym en naar handwerken. Hij werd niet goed, sukkelde naar beneden en kwam bij me.
Daarna ging alles snel. Toen hij weer wat kleur kreeg en het minder benauwd had, wilde hij terug naar zijn klas. Ik wist hem te overtuigen dat het beter zou zijn naar huis te gaan, te rusten en een dokter te waarschuwen.
Hij ging naar huis, vermoeid en stil. Nauwelijks op bed moet hij gestorven zijn, rustig en kalm, nog vóór de dokter bij hem was.
We missen hem heel erg, want, al was hij stil, het was een fijne medebroeder en een goed onderwijzer. De kinderen hielden van hem. De Ouders waardeerden hem om zijn diepe godsdienstzin en zijn positieve instelling.
Eenvoudig, gewoon, zonder show heeft hij geleefd. Hij deed zijn werk, hoopte dat nog lang te mogen doen, en deed het goed. Soms had hij een beetje angst voor de tijd, die steeds dichter bij kwam: zijn pensioen. In zijn alleen gericht zijn op kinderen en onderwijs geven, had hij geen hobby s gekweekt. Zijn enige bezigheid was zijn school. Daarbuiten stencilwerk voor de scholen. Hij deed dat accuraat en snel.
Misschien is het zo het beste geweest. Zonder lijden is hij van ons weggegaan naar de eeuwige rust, naar zijn eeuwig pensioen.
Br. Augustino.