191 Br. Gijsbertus Petrus Leonardus de Block
Geboren te Hulst : 28-12-1904
Ingetreden : 28-04-1923
Eerste professie : 30-11-1924
Eeuwige Professie : 03-06-1928
Overleden te Breda : 02-11-1978
Om half tien in de morgen was Br. Gijsbertus gewoonlijk aan zijn ontbijt, waarna hij korstjes kruimelde voor de vogeltjes. bit was en dagelijks ritueel. In de ochtend van 2 november was hij niet present en enkele broeders werden ongerust. Toen hij rond half twaalf nog niet verschenen was, gingen twee onzer eens kijken en vonden hem dood op bed liggen, vermoedelijk in zijn slaap overleden. Het licht brandde nog en zijn puzzelboekje lag in de nabijheid. Het gaf natuurlijk opschudding in ons convent.
Br. Gijsbertus (PGLO de Block), vroeger gewoonlijk bij zijn tweede naam Leon genoemd, was geboortig uit Hulst en was een rasechte Zeeuws-Vlaming met de kenmerkende uitspraak van de letters “g” en “h”.
Na zijn onderwijzersexamen en noviciaat te Huijbergen heeft hij aan diverse scholen gestaan onder meer aan de school van het toen nog bestaande weeshuis te Huijbergen, waar hij tegelijk voor de klassen 5, 6 en 7 stond. Later kwam hij in Breda, maar zijn gezondheid liet langzamerhand te wensen over. Hij is toen een tijdlang administrateur van het Sint Willibrordushuis voor voogdijkinderen in Breda geweest. Toch kon hij een klas met jongens niet missen en kwam weer in actieve dienst aan de St. Aloysiusschool, maar een hersenbloeding maakte daaraan een eind. Sedertdien werd het sukkelen en verscheidene keren heeft hij in het ziekenhuis doorgebracht, waar hij door het verplegend personeel vertroeteld werd.
Hij had een opgeruimd karakter, was extrovert en wist met iedereen een praatje te maken.
Vooral mensen met een hond werden steevast door hem staan de gehouden, want hij was een hondenliefhebber. Lang heeft hij zelf een hond gehad. Zijn verhuizing naar ons convent betekende afscheid van zijn blaffende gezel.
Br. Gijsbertus was muzikaal, had een mooie stem, maar zijn toenemende doofheid deed tevens het volume ervan toenemen. Lang is hij lid geweest van het St. Antoniuskoor in de St. Janstraat, trouw present bij repetities en de Hoogmissen. Later sloot hij zich aan bij het Bejaardenkoor en deed met hen mee aan concoursen o.a. te Hoeven.
De laatste tijd werd hij ook gevraagd bij het koor van de St. Petrus en Pauluskerk hier in Boeimeer. Wat dat betreft waren zijn dagen wel gevuld.
Zijn vrije tijd besteedde hij aan zijn kanarie, luisteren naar muziek, puzzelen en sigaartjes roken. Hoewel hij tweemaal ,in botsing kwam met een vrachtauto, bleven, hij en zijn fiets betrekkelijk heel. Toch moest hij zich op de been houden met het, slikken van veel pillen.
Hij was dikwijls het mikpunt van goedgemeende plagerijtjes, waar hij wel tegen kon. Hij zei vaak ó “Mensen zijn moei lijk te peilen. Ik kan mezelf haast niet peilen`.
Nu hij zo plots van ons is heengegaan is het opmerkelijk stiller geworden in ons huis.
Mogelijk heeft hij zich nu aangesloten bij, het hemelse koor dat eeuwig duurt.
Moge God hem voor al zijn werk en het goede gebruik van zijn muzikaal talent met een eeuwige prijs belonen.
Hij ruste in vrede.