207 Br. Rufinus Cornelis Petrus Johannes van de Kasteel
Geboren te ‘s-Gravenhage : 21-01-1917
Ingetreden : 16-09-1933
Eerste Professie : 19-03-1935
Eeuwige Professie : 15-08-1938
Overleden te Huijbergen : 23-09-1981
Het is moeilijk om een terugblik te geven op het leven . van een man die zo plotseling weggevallen is uit ons midden. Zonder enige voortekenen, ook zonder enige aanwijsbare aanleiding, ineens weg.
Heel merkwaardig, dat voorgevoel als de kamer op slot is en de Broeder, die zo kort van tevoren nog zo duidelijk bij ons was, nu opeens niet meer reageert. In de kamer dan de Broeder die niet meer bij ons is. Voor ons allen was het een schokkende ervaring.
De Ruuf, Neliske is niet meer. Voortaan is hij nog slechts een herinnering, wel een heel levendige en kleurrijke, maar toch, herinnering. Voor velen onder ons was Broeder Rufinus gedurende vele jaren een huisgenoot. Ik kende hem pas sinds vier jaren als huisgenoot. Wel eerder kende ik hem als de Broeder die jaagde. Een uitzonderlijk iets, een Broeder die honden had, vogels, en bovendien nog jager was. Het maakte op mij een wat mysterieuze indruk.
Dat mysterieuze heeft hij voor mij altijd gehouden.
Heel merkwaardige en dikwijls ook heel diepe uitspraken kon hij doen, afgewisseld met heel speelse en leuke opmerkingen. Beroemd lijken me haast zijn versregels; “Onverschrokken, heeft hij aan zijn pijpje getrokken …..”
Verder heb ik het nooit gehoord en ik denk, de meesten van ons niet. Zijn verbondenheid met de natuur was opvallend. Graag was hij daar dan ook en bracht er vele uren in door. Trouw ging hij elke middag, vergezeld van zijn honden, de bossen in. Veel genoegen moet hij daaraan beleefd hebben en geestdriftig waren zijn verhalen over de belevenissen met zijn honden. Wat die beesten allemaal presteerden, bracht hem tot grote verhalen. Daarnaast was hij ook jarenlang kok en had in die functie ook grote invloed op de Broeders, overeenkomstig het gezegde, dat een goede kok belangrijker is dan een goede overste.
Over zijn keukengeheimen was hij ook heel mededeelzaam en in de herinnering van de Broeders leeft nog steeds de door Rufinus glimmend gepoetste keuken voort. Dit verhaal is plotseling afgebroken. Bijna geheimzinnig, was Br. Rufinus, er ineens niet meer.
Toch leeft hij zeker nog lang onder ons voort. Juist om zijn hartelijke aanwezigheid verdient hij dat ook. In dankbaarheid mogen wij hem ons nog lang herinneren.
Br. Nico Boere.