221 Br. Eduardus Johannes Adrianus Maria Negenborn
Geboren te Amsterdam : 01-10-1917
Ingetreden : 19-01-1936
Eerste professie : 15-08-1937
Eeuwige professie : 22-09-1940
Overleden te Bergen op Zoom : 09-07-1983
Hoe verder we wegebben van de ochtend van zaterdag 9 juli, waarop Broeder Eduardus Negenborn in het ziekenhuis Lievensberg te Bergen op Zoom gestorven is, hoe meer we gaan beseffen, dat het leven broos is; dat er zaken zijn waar we geen vat op hebben. Hij was door zijn werkomstandigheden vaak niet in ons midden. Wanneer hij op de pastorie moest blijven slapen, zagen we hem verscheidene dagen niet. Nu, na enkele weken, realiseren we ons, dat dit wegblijven permanent is. We kunnen met de beste wil van de wereld daar geen verandering in brengen; het heeft zijn beslag gekregen. Maar hoe?
Eind april begon hij klachten te uiten, vooral bij de maaltijden. Bij iemand die nooit ziek is, maar wat gesukkeld met zijn mondprothese, sla je er geen acht op als hij van tafel opstaat. De klachten werden echter frequenter en het had de schijn dat de werklustige Eduardus wat aan energie en dadendrang ging inboeten.
Een zeurderige beklemming in de buik bracht hem bij de huisarts: ontsteking in de dikke darm. Medicijnen helpen niet, daarom fotos laten maken. Op zaterdag 15 mei voelde hij zich zo miserabel, dat een door de huisarts ontboden internist onmiddellijke opname in het ziekenhuis van Amstelveen gelastte. Zo kwam hij in handen van dokter Tan, internist, die door onderzoek en foto s de bevinding van de huisarts onderschreef een aandoening in de dikke darm, die op die leeftijd wel meer voorkomt. Zijn verblijf in het ziekenhuis werd een ware marteling: slapeloze nachten, oververmoeidheid, geen eetlust. Achteraf (ja, gemakkelijk praten zeg je dan) realiseren we ons, dat hij zieker was, dan wij veronderstelden. Zelf wist hij dat wel.
Ontslag op vrijdag 17 juni uit het ziekenhuis: hij was nog ziek. De herstelperiode in Huijbergen bracht geen soelaas. Op maandag 4 juli weer acuut naar het ziekenhuis, nu in Bergen op Zoom, waar een tweede lijdensweg begon met infusen van bloed en glucosewater. Praten kon hij niet meer, wel was hij zich steeds alles bewust. De zegening der zieken is voor hem een echte troost geweest en heeft hem ongetwijfeld de kracht gegeven door te vechten tot het bittere einde. In het bijzijn van zijn broers Gerard en Frans is hij gestorven. Zo eindigde dan een leven op een menselijk gezien te vroeg tijdstip: 65 jaar.
Na zijn pensionering dacht hij er geen moment aan, zijn werk op de pastorie neer te leggen. Daar lag zijn leven van de laatste 7 jaren en daar zou hij hebben willen doorgaan. Zijn hele leven culmineerde dan ook wel in dat werk: traditionalist als hij was, vond hij in deze parochie alles wat hij in zijn hartje begeerde: vieringen en plechtigheden die een herinnering in zich hadden aan het Rijke Roomse Leven te midden van trouwe parochianen, die wederzijds in hem een voortzetting zagen van een tijd dat het “goed kerkgaan” was. De belangstelling van de parochie tijdens zijn ziekenhuisperiode liegt er dan ook niet om. Een bijna volle kerk deed hem daags voor de begrafenis uitgeleide in de Vredes.
Van zijn veertig dienstjaren in het onderwijs weet ik niets: Haaren, Oosterhout, Breda, Amsterdam, Buitenveldert. Alleen dat hij een bekwaam koorleider was, wat hem te stade kwam in de periode van parochie-assistent. Een beeld blijft je bij: de puzzelende Jan. Hij kon niet thuis zijn, of hij had een puzzel voor zich. En waar wij naar een oplossing niet eens konden gissen, had hij het raadsel al ontrafeld. Is ook zó zijn leven geëindigd: had hij de oplossing van het levensvraagstuk al op zak, toen wij nog geen vermoedens durfden uitspreken? Dierbaar wordt iemand je pas echt, wanneer je hem hebt meegemaakt, niet in de meest glorievolle dagen van het leven, maar op momenten dat hij de meest menselijke strijd voert: de strijd om het leven. Dat hij bij zijn Koningin van de Vrede, voor wier kinderen hij gesjouwd heeft, de rust mag vinden die Zij schenkt aan wie Haar Zoon dienen.
Br. Alfred