229 Br. Thaddeus Franciscus Wilhelmus Maria Stokkermans
Geboren te Tilburg : 05-08-1906
Ingetreden : 08-10-1924
Eerste professie : 17-04-1927
Eeuwige professie : 20-04-1930
Overleden te Huijbergen : 27-10-1984
Na veel sombere en regenachtige dagen was zaterdag 27 oktober eindelijk eens een zonnige herfstdag, een dag van leven en licht. Zo leek het voor de groep broeders van Sint Marie. Zo leek het ook voor broeder Thaddeus, die ´s morgens normaal present was en alleen op een ongebruikelijke tijd wat ging rusten. Niemand zag dat zo zwaar in. Hij was niet zo sterk meer en vooral miste hij een dosis levenslust en zelfvertrouwen. Maar het zou weer wel in orde komen met Frans. Zelfs toen hij door de dag een aantal keren de ziekenbroeder had gebeld, was dat geen reden tot paniek. Ziek was hij niet, maar vandaag lukte het allemaal niet zo best met de meest gewone zaken als pilletje slikken, zelf drinken met zijn licht verlamde hand.
Voor de Vespers was alles nog gewoon. Nog geen half uur later kon de ziekenbroeder de avondmaaltijd mee terugnemen; Thaddeus was gestorven. Even tevoren kreeg ik nog te horen, dat alles nog hetzelfde was. Een tafelgenoot die dit opving, gaf echter als zijn mening te kennen, dat “het wel eens stiekum op een eind zou kunnen lopen”. En inderdaad.
Franciscus, Wilhelmus, Maria, Thaddeus Stokkermans uit Tilburg had zijn levensloop beëindigd op 78-jarige leeftijd. Juist deze maand was hij 60 jaar geleden ingetreden bij de broeders van Huijbergen.
In die lange periode was hij werkzaam in verschillende huizen van de Congregatie, en wel in Huijbergen, Breda, Oosterhout, Hulst, Haaren en Bergen op Zoom en in sommige van deze plaatsen voor meer dan één periode. Hij was daar aangesteld voor de huishoudelijke werkzaamheden en had de zorg voor de keuken en kapel. Dat werk deed hij stipt en zorgzaam. In zijn laatste jaren in Huijbergen ging alles hem meer en meer moeite kosten, en dat was een kwelling voor hem, want ondanks alles wilde hij aanwezig zijn, waar hij meende te moeten zijn: in kapel, refter en recreatie. Het gevolg van zijn stiptheid was, dat hij eerder veel te vroeg op plaatsen was, waar pas over een half uur iets zou gaan gebeuren. Na de lichte hersenbloeding die hij op nieuwjaar van het jaar 1982 had, ging het leven zwaarder wegen voor deze gevoelige en zenuwachtige man, dan in feite nodig was geweest. Hij was niet hulpbehoevend, maar miste de durf en de wilskracht om zich tegen de kwalen van de oude dag in te zetten. Soms kon hij hartelijk lachen, maar vaak was hij treurig gestemd vanwege zijn onwillige oren en handen.
Thaddeus is een lange lijdensweg bespaard gebleven. Zo twijfelzuchtig als hij in zijn laatste jaren was, zo kordaat heeft hij de weg ingeslagen naar de plaats van de eeuwige rust. Hij was een trouwe kloosterling, die zijn plichten en werkzaamheden nauwgezet vervulde. In zekere zin was hij eenzaam, wat versterkt werd door zijn slechthorendheid. Daardoor leefde hij eenvoudig en teruggetrokken tussen de medebroeders, die met hem meeleefden als met een goede vriend. Zij allen bewaren aan hem een dankbare herinnering. Moge hij de rust gevonden hebben bij God voor altijd.
Broeder Karel