242 Br. Robertus Alphons Jozef van Waterschoot
Geboren te Hontenisse : 26-01-1902
Ingetreden : 30-04-1921
Eerste Professie : 26-11-1922
Eeuwige Professie : 29-11-1925
Overleden te Huijbergen : 13-01-1987
In sommige gevallen komt de dood plotseling en onverwachts, ook al betreft het oude mensen. Ze maken het niet goed, maar dat het zo snel zou aflopen, nee, dat hadden we niet verwacht. Bij andere mensen kan men het proces van geleidelijk afsterven op de voet volgen. Zo is het ook gegaan met Broeder Robertus; zijn leven ging langzaam naar een einde toe als een kaars die volledig opbrandt. Zelf was hij ervan overtuigd, dat hij zijn verjaardag eind januari niet meer zou beleven.
Alphonsus Jozef van Waterschoot was zijn burgernaam. Hij werd geboren in Hontenisse op 26 januari in 1902. Op dezelfde dag nog werd hij gedoopt in de Sint Martinuskerk van Groenendijk.
Hij ging nog een stap verder als volgeling van Christus door Broeder van Huijbergen te worden.
In die ruim 65 jaar kloosterleven heeft Robertus heel wat standplaatsen gehad en veel werk verzet. Na zijn noviciaat ging hij eerst in de huishoudelijke dienst als kok, portier en koster in Oosterhout, Huijbergen, Breda en Amsterdam. In Breda was hij tegelijk ook nog surveillant in het Willibrordushuis van de Dieststraat. Als je met hem sprak over zijn leven en werken, hoorde je van deze tijd niet zo heel veel. Des te meer praatte hij over zijn missiejaren. Hij zat er vol van en welk onderwerp je ook aansneed, na enige tijd was je toch weer aangeland op de boot naar Indonesië, ontmoette je weer kapitein of stuurman, bisschop zus of zo en vooral zijn geliefde Chinese asramajongens. Hij was er zijn hart verloren. In september 1932 was die periode begonnen. Hij heeft 35 jaar op Kalimantan geleefd en gewerkt met groot enthousiasme. Ook hier was hij de man van de huiselijke bediening, maar vooral de zorg voor kinderen werd hem toevertrouwd als onderwijzer en jeugdleider op verschillende asrama s. Hij woonde in Singkawang, Pontianak en Banjarmasin en tijdens de oorlog wist hij zich staande te houden in het interneringskamp te Kuching; niet de prettigste tijd. Als de fotos uit albums en het gedenkboek eens konden vertellen, dan zouden de verhalen weer levend worden die Robertus zo graag ophaalde. Tot op zijn oude dag bleef hij erover vertellen en de ziekenbroeder kreeg nogal eens wat Chinese woorden te verwerken, als hij op zijn kamer was.
Jammer genoeg ging zijn gezondheid achteruit. Toen hij een aantal jaren terug in Nederland was vanaf 1967, werd hij door een hersenbloeding getroffen. Eerst kon hij nog meehelpen bij de huiselijke werkzaamheden en was hij een tijd assistent van de missieprocurator. Geleidelijkaan echter moest hij alle arbeid staken, kon hij zelfs zijn geliefde hobby niet meer uitoefenen: de schilderkunst. Zijn spieren werkten niet meer mee en zijn spraakvermogen was gestoord, en al leed hij daar zichtbaar onder, lachen bleef hij tot op het laatst. Het leven werd niets anders uiteindelijk dan wachten en zijn enige ontspanning was een klein sigaartje genieten en muziek luisteren. Ook per rolstoel bleef hij zoveel hij kon aan het normale kloosterleven deelnemen.
Hij was een goede trouwe religieus en hield veel van zijn uitgebreide familie.
Nu is deze voorbeeldige medebroeder uit zijn beproevingen verlost en is hij aangekomen bij de Heer, die hij zo volijverig gediend heeft. Hij trok uit naar verre landen tot waar de hemel reikt. Die plaats van geluk en rust komt hem toe. Robertus, bedankt voor alle toewijding en vriendschap. Rust in vrede.
Broeder Karel