258 Br. Plechelmus Cornelis Stadhouders
Geboren te oosterhout : 14-11-1909
Ingetreden : 15-01-1930
Eerste professie : 15-08-1930
Eeuwige professie : 15-08-1935
Overleden te Huijbergen : 03-11-1989
Deze week, op de laatste dag van oktober hebben we Broeder Gervasius begraven. Een flinke deputatie uit Haaren was daarvoor naar Huijbergen gekomen om erbij tegenwoordig te zijn. Na afloop bezochten ze twee andere zieke medebroeders uit Haaren en Broeder Plechelmus was een van hen. Net als Gervasius was hij naar Huijbergen gekomen voor een betere verzorging, want het ging de laatste tijd niet goed met hem. Gedurende de afgelopen jaren was er al meer dan eens een Poging gedaan om Broeder Plechelmus te bewegen naar Huijbergen te verhuizen, maar telkens krabbelde hij terug. Al voelde hij, volgens zijn zeggen, de dood naderen, toch bleef hij maar liever in Haaren wonen, in de vertrouwde omgeving, “waar ik ook kan sterven” was zijn mening. Hij kende er allerlei mensen, ontmoette ze nog wel eens, zag ze langs het huis passeren, toen hij meer binnen moest blijven en vond Huijbergen voor hemzelf maar een vreemde situatie met zijn grote gebouw en lange afstanden in eindeloze gangen. Uiteindelijk werd het te zwaar en konden de medebroeders ook niet veel meer voor hem doen om te helpen. En dus ging hij, meer noodgedwongen dan van harte, toch maar naar Sint Marie. Maar ook daar was het leven moeilijk voor hem, ondanks de aandacht en de betere verzorging. Hij kon niet eten, slecht slapen moeizaam zich bewegen. Praktisch geen contact had hij met de medebroeders, want hij bleef maar het liefst op zijn kamer. Het leek wel, alsof hij na de dood van Broeder Gervasius ook niet meer verder kon leven. Ook zijn hart was zwak en na een erg onrustige nacht overleed hij in de voormiddag van 3 november even na tien uur. Hij is op het kloosterkerkhof aan de aarde toevertrouwd op dinsdag 7 november. Ondanks alles heeft deze zwakke man, die steeds kleiner leek te worden, nog bijna de 80 jaar bereikt. In de maand waarin hij jarig zou zijn, heeft hij deze mijlpaal van de sterken niet mogen bereiken.
Cornelis Stadhouders was zijn naam en hij was geboren in Oosterhout in de parochie van Sint Jan de Doper op 14 november 1909. Daar ging hij naar school bij de broeders, leerde de Congregatie kennen en wilde er als broeder intreden. Dat gebeurde op 15 januari 1930. Hij werd met het kloosterkleed bekleed op 15 augustus 1930, deed zijn professie voor de eerste keer op 16 augustus 1931 en na vier jaar verbond hij zich voor goed aan het kloosterleven in de Congregatie op 15 augustus 1935. Plechelmus behaalde de akte Godsdienst A op 7 maart 1990, de akten van gewoon en hoofd-onderwijzer op 26 juni 1930 en 31 juli 1934. Daarna studeerde hij voor de diplomas spreekonderwijs (8 – 11 – 1930), Handenarbeid (3 – 8 – 1940) en Getuigschrift B.O. (Buitengewoon Onderwijs 24 – 5 – 1941). Later studeerde hij nog vele jaren geschiedenis en met deze wetenschappen in zijn bezit legde hij zich toe op de taak van onderwijzer aan enkele van onze scholen.
Hij stond in de Leuvenaarstraat van 1931 tot 1935, ging naar de B.L.O. Sint Jan tot 1946 en woonde toen respectievelijk in het huis van de Karrestraat en de Kweekschool. Toen verhuisde hij naar Hulst tot 1953 en stond ook daar aan de B.L.O. en na 1953 ging hij naar Haaren, waar hij dus ruim 35 jaar woonde en tot zijn pensionering onderwijzer was aan de dorpsschool. Een van zijn taken tijdens zijn pensioen was het rondbrengen van het Kerkkrantje bij verschillende mensen in het dorp en zodoende onderhield hij contacten met vele vrienden. Haaren was hem in al die jaren lief geworden en het leven in het rustige dorp hoorde bij zijn natuur, zodat hij er maar moeilijk afscheid van kon nemen. Elke week bracht hij een bezoek aan een of ander familielid, vooral in Tilburg.
Toen kwam de tijd dat afscheid nemen een gegeven werd waar hij niet aan kon ontkomen. Na de dood van Gervasius zou hij spoedig volgen, meende hij. Zijn voorgevoelens zijn waarheid geworden. Ook wij als medebroeders moeten Broeder Plechelmus uit handen geven, Hij was een eenvoudige, ernstige religieus, die zijn leven als onderwijsman verdienstelijk heeft gemaakt. Hij was geen opvallende figuur, eerder wat verlegen en teruggetrokken, die echter op zijn tijd ook hartelijk kon lachen en meedoen met goed bedoelde plagerijtjes. Voor al zijn inspanningen en ijver als religieus en onderwijzer, medebroeder en dorpsgenoot zal hij opgenomen worden in de rij van gelukzaligen, die we de laatste dagen van Allerheiligen en Allerzielen herdacht hebben. Hij werd nog voorzien van een laatste ziekenzalving. Hij kreeg de ere medaille in goud, verbonden aan de orde van Oranje-Nassau.
Moge hij rusten in vrede door de voorspraak van Maria en Franciscus, de beschermers van onze Congregatie.
Br. Karel