272 Br. Alexius Henricus Cornelis van Dommelen
Geboren te Dorst : 24-11-1921
Ingetreden : 10-09-1938
Eerste professie : 19-03-1940
Eeuwige professie : 19-03-1943
Overleden te Nijmegen : 01-05-1992
“Het werd mij de laatste tijd steeds duidelijker. Het is goed geweest en ik berust er in”. Dat waren de woorden die Br. Alexius sprak, toen hij op het eind van ons laatste ziekenbezoek aan hem bewust afscheid van ons nam, Hij realiseerde zich dat aan zijn welbesteed leven een eind was gekomen. De laatste anderhalf jaar had hij zich steeds al niet goed gevoeld en hij merkte hoe zijn krachten afnamen. Vijf weken geleden werd hij opgenomen in het Canisius / Wilhelmina-ziekenhuis. Bij onderzoek bleek dat hij aan meerdere kwalen tegelijkertijd leed en dat daardoor een noodzakelijke operatie in verband met een kwaadaardig gezwel niet meer mogelijk bleek. Op Goede Vrijdag worden hem te midden van zijn familie en zijn medebroeders de laatste Sacramenten toegediend. Hij maakte deze plechtigheid zeer bewust mee. Nadat de priester hem de handen had opgelegd deden dat ook zijn broer, zijn medebroeders en aanwezige familieleden. Op de naamdag van zijn broer, Br. Marcoen, is hij in de vroege ochtenduren van ons heengegaan.
Br. Alexius was geboren in Dorst en trad in 1938 toe tot de Congregatie van de Broeders van Huijbergen. Enkele maanden voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog deed hij zijn eerste professie en hij verbleef gedurende heel de oorlog in Ossendrecht waar toen ook ons Noviciaat gehuisvest was. In september 1945 werd hij kok in de Blauwehandstraat te Bergen op Zoom en een jaar later in Halsteren. Op beide plaatsen was vanwege de oorlogsschade in Huijbergen een gedeelte van het internaat Ste.Marie gevestigd. Van 1949 tot 1954 was hij werkzaam op het St.- Willebrordushuis te Breda en had hij de zorg voor de keuken voor de weeskinderen. Hij deed dit werk energiek maar onopvallend, met grote zorg en toewijding. Hij had oog voor het individuele kind en bij een verjaardag of andere bijzondere gelegenheid toverde hij uit zijn keuken iets lekkers tevoorschijn. Hij was voorts een van de eerste koks in het nieuwe St. Jansklooster en versterkte gedurende een drietal jaren de inwendige mens van de Juvenisten op Alverno. Van 1958 tot 1961 was hij portier te Amsterdam. Alles bij elkaar vele jaren van trouwe inzet in dienst van de broedergemeenschap en de jeugd waarvoor zij werkte. In het begin van de zestiger jaren werd een beroep gedaan op de Congregatie haar bijdrage te leveren aan de opvoeding van en het onderwijs aan het gehandicapte kind in “Werkenrode” te Groesbeek bij Nijmegen. Br. Alexius behoorde bij de eerste groep broeders aan wie dit werk werd toevertrouwd. Eerst vanuit een klein herenhuis in Berg en Dal, later vanuit het nieuwgebouwde broederhuis in de Heemraadstraat te Nijmegen. Op 16 augustus 1966 werd Br. Alexius groepsleider op “Werkenrode”.
Langzaam maar zeker was hij toegegroeid naar een taak in de directe zorg voor de opvoeding van het gehandicapte kind. De jeugd had graag met hem te doen. Hij sprak hun taal en voelde intuïtief aan waar hun belangstelling lag en wat hun behoeften waren. Veel aandacht, zorg en toewijding besteedde hij aan de vrijetijdsbesteding van de jongeren. Hij trad niet op de voorgrond, maar was overal aanwezig waar gezorgd of begeleid moest worden. “Werkenrode” maakte een hele ontwikkeling door en er werden aan het gehandicapte kind aangepaste opvoedings-methoden en onderwijstechnieken ontwikkeld die landelijk belangstelling genoten. Br. Alexius heeft deze ontwikkeling geheel meegemaakt en groeide er in mee. Daarbij was hij een geziene collega en een vriend van de jeugd. Geen wonder dan ook dat toen er nieuwbouw gepleegd werd één van de units ” Het Dommeltje” ging heten. Eveneens wekte het geen verbazing dat Br. Alexius vanwege zijn inzet en toewijding voor het gehandicapte kind de Eremedaille in Goud van de Orde van Oranje-Nassau werd toegekend. Bijna twintig jaar heeft Br. Alexius zich met verve voor “Werkenrode” ingezet. Op 1 januari 1982 maakte hij gebruik van de mogelijkheid tot vervroegde uittreding. Als vrijwillig medewerker was hij evenwel nog vele jaren op “Werkenrode” te zien en maakte men van zijn diensten gebruik. Na zijn pensionering vervulde Br. Alexius naast het vrijwilligerswerk in “Werkenrode” nog vele taken in dienst van de broedergemeenschap en het bejaardenhuis “Boszicht”. Met veel plezier verzorgde hij tezamen met enkele medebroeders de tuin rond het klooster. Viel er in huis wegens ziekte of vakantie een extra taak te vervullen, dan deed men nooit tevergeefs een beroep op hem. Gedurende jaren assisteerde hij bij de liturgische diensten op het nabijgelegen “Boszicht”. Ook de bejaarden hadden graag met hem te doen.
In de vroege ochtenduren van de eerste mei is Br. Alexius na een welbesteed leven van ons heengegaan, Terecht kon hij bij zijn afscheid zeggen: “Het is goed geweest.” In hem verliest de Congregatie een zeer gewaardeerd lid van haar gemeenschap. Moge hij bij zijn Heer nu de rust gevonden hebben waar hij de laatste dagen van zijn leven zo naar zocht. Br. Alexius, bedankt voor alles!
Br. Eduard Quint
Broeder Alexius
Om enkele gedachten neer te zetten over Br. Alexius kan ik mij het best laten leiden door zijn manier van functioneren in de opgedragen bedieningen, uitlopend op zijn taakvervulling op Werkenrode.
Hij was een man van weinig woorden, maar in zijn handelen veelzeggend. Hij was in zijn bedieningen, beginnend als “tweede man”, een goede werkkracht en werkte zich daardoor op tot “eerste man”. Hij groeide van keukenhulp uit tot hoofd van de keuken in het voogdijtehuis “St. Willebrordus” te Breda,
In 1961 deed de Congregatie een beroep op hem om in dezelfde functie de start mogelijk te maken van de “Stichting Sterke Helpende Handen”, later Werkenrode genoemd, waar hij met drie andere broeders deel uit maakte van het pioniersteam met de zorg voor het internaat van lichamelijk gehandicapten. In de omgang met gehandicapten ontdekte hij zijn mogelijkheden om leiding te geven aan deze leeftijdsgroep en het bestuur gaf hem de gelegenheid zich om te scholen tot groepsleider. Hij diende daarvoor het vereiste diploma Kinderbescherming A te behalen. Terwijl hij een tijdelijke aanstelling had als groepsleider studeerde hij en hij kon de studie met succes afsluiten in het jaar 1968, waarna de vaste benoeming volgde. Na enkele jaren als groepsleider gewerkt te hebben werd hij ook hier weer een eerste man door zijn benoeming tot paviljoenhoofd. Deze functie heeft hij tot ieders tevredenheid tot aan de VUT-leeftijd waargenomen.
Hij was een voorbeeld door zijn taakopvatting, zijn kunst om te relativeren en afstand te kunnen nemen van probleemgevallen, die zich dagelijks aandienden, Hij werd niet geleefd, hij leefde bewust voor de ander in een dienende houding. Dit maakte hem geliefd bij de groepsleiding en de hem toevertrouwde interne leerlingen. Hij heeft ook in al die jaren de uitbreiding van het instituut meegemaakt. Dit bracht hem regelmatig in overgangssituaties, waarin gezocht werd naar uitbreiding van locatie en hem werd de taak opgedragen om hoofd te zijn van de Werkenrode-dependances, totdat hij de nieuwbouw op het terrein van Werkenrode kon betrekken. Ter ere van hem kreeg dit de naam “Het Dommeltje” en tot in lengte van dagen zal het deze naam blijven dragen. Het zal de enige markante herinnering zijn aan het functioneren van de Broeders van Huijbergen in het instituut Werkenrode. Bij het bereiken van de VUT-leeftijd werd hem een groots afscheidsfeest aangeboden en vanwege zijn grote verdiensten voor Werkenrode werd hij van hieruit begiftigd met de gouden eremedaille van Oranje Nassau.
Hoe zijn oud-collegas over hem denken, getuigen blijken van deelneming bij zijn overlijden, die vergezeld gingen van de volgende uitspraken: Broeder Van Dommelen was ons eerste hoofd. Wij denken met respect aan hem.
Namens bewoners en medewerkers van paviljoen het Dommeltje, Werkenrode. Afscheid nemen van een fijn mens is moeilijk en zwaar. Ik ben dankbaar Henk in mijn leven ontmoet te hebben. Met veel waardering denk ik terug aan hem tijdens zijn verblijf op Werkenrode als kok en groepsleider. Zijn eenvoudige manier van omgaan met de jongelui gaf hem het natuurlijke overwicht om leiding te geven. Zij en wij bewaren aan hem een dankbare herinnering. Hij moge rusten in Vrede.
Br. Lucas