289 Br. Innocentius Hermanus Martinus Brugman
Geboren te Amsterdam : 06-12-1912
Ingetreden : 14-09-1929
Eerste professie : 19-03-1931
Eeuwige professie : 19-03-1934
Overleden te Nijmegen : 06-03-1996
Br. Innocentius, een broeder die wat gezondheid betreft zelden klachten had, moest zes weken geleden ervaren dat er zich een gezondheidsprobleem aandiende. Na medisch consult werd een nader onderzoek nodig geacht, wat leidde tot een opname in het ziekenhuis. Alsof hij de ernst van zijn toestand voorzag, vroeg hij om eerst nog thuis uit voorzorg het sacrament van de zieken te mogen ontvangen. Dezelfde dag nog werd hij opgenomen in het ziekenhuis en na enkele dagen van diepgaand onderzoek, moest geconstateerd worden dat de lever door een tumor aangetast was en dat genezing niet meer mogelijk was. Met deze kennis keerde hij terug in het convent. Op bewonderenswaardige wijze legde hij zich bij de feiten neer, al was dit erg zwaar voor hem.
Er moest nog veel geregeld worden wat betreft de zorg voor zijn zus Ans en zijn werk in de parochie. Hij wilde dit afgewerkt hebben voor hij naar Huijbergen zou gaan om daar, als dat nodig werd verzorgd en verpleegd te worden. Het liep allemaal anders. Het ziekteverloop was zo progressief dat het iedereen overviel. De avond voor zijn sterven kon hij – zij het met hulp – nog naar de kapel voor het bijwonen van de eucharistieviering. Hierbij was hij erg aangedaan en verdrietig. Na een onrustige nacht begon de dag problematisch. De dokter werd geroepen en ook hij zag een verslechtering. Hij vond het nodig om hem een morfine-injectie te geven om de pijn de onderdrukken. In de voormiddag ontving hij nog bezoek van zijn pastoor en kon hij zich nog redelijk uiten. Dit werd met het uur minder, zodat er bij een bezoek van zijn familie enkele uren laten geen herkenning meer aanwezig was. Terwijl de dokter alles aan het regelen was voor medische verzorging voor dag en nacht, is Br. Innocentius gestorven. De hulp kon worden afgezegd. Hiermede kwam er op 83-jarige leeftijd een einde aan een zeer intensief en actief broederleven in dienst van de ander.
Zijn actief leven kreeg vooral gestalte in zijn ruim 30-jarig missionaris-zijn en, na zijn repatriëring naar Nederland, in het pastoraal werk in de Franciscus-parochie te Nijmegen. Daarnaast was hij actief lid van de Zonnebloem en de Katholieke Bond van Ouderen. Hij bracht de nieuwe parochianen een bezoek en verzorgde invalbeurten als organist. Om de Gregoriaanse zang weer een plaats te geven in de Eucharistieviering richtte hij hiertoe een koortje op.
Naast dit al voelde hij zich verantwoordelijk voor zijn zus Ans, waarvoor hij de zorgen op zich nam. Al zijn activiteiten wist hij zo te plannen, dat hij ruimschoots tijd overhield voor zijn vele hobby s, zoals: het kweken en verzorgen van bloemen en planten, waarvoor hij een eigen tuin en ruimten in huis reserveerde; het reizen, liefst met de bus, om in veel plaatsen de kerken en eventuele kastelen en monumenten te fotograferen en de gemaakte foto s te verwerken in zijn albums; het beoefenen van muziek op zijn elektronisch orgel, waarbij voor hem ook de ondertonen belangrijk waren.
In zijn manier van leven was hij echt Franciscaans. Hij werkte in de Franciscus-parochie, hij leefde sober, hield van de planten als schepselen van God en probeerde elk stekje van oude planten in leven te houden, zodat hij een overvloed had aan soorten en varianten welke hij met liefde verzorgde en tot bloeien bracht. Hierbij ging hij ook altijd milieuvriendelijk te werk.
Als religieus was hij ijverig en godsvruchtig. De Congregatie verliest in hem een toegewijd lid van haar broedergemeenschap. Moge hij rusten in vrede.
Br. Lucas Briaire