293 Br. Perpetuus Jacobus van Akkeren
Geboren te Wouw (Heerle) : 16-12-1914
Ingetreden : 10-09-1932
Eerste professie : 19-03-1934
Eeuwige professie : 19-03-1937
Overleden te Bergen op zoom : 02-04-1997
Op 17-jarige leeftijd deed hij zijn intrede om Broeder van Huijbergen te worden. In de 65 jaren die daarop volgenden woonde en werkte hij niet alleen hier in Huijbergen maar ook in Breda, in Haaren en Hulst. Huiselijke werkzaamheden werden aan hem toevertrouwd. Als kok zwaaide hij de scepter in de keuken, koster was hij, lid van de club van Rome, nazorg deed hij onder de Don Bosco Jeugd, surveillant was hij op het juvenaat, portier en huiseconoom. Als handige knutselaar heeft hij voor velen allerlei karweitjes opgeknapt. 65 jaren van broeder worden, van broeder zijn, elke dag opnieuw. Met recht wordt hij in de rouwbrief gekarakteriseerd als een toegewijd lid van de Congregatie van de Broeders van Huijbergen: dienstbaarheid was zijn hartslag bij de taken die hebben werden opgedragen.
Op Goede Vrijdag was de lichamelijke toestand van Br. Perpetuus zodanig dat opname in het ziekenhuis noodzakelijk bleek. Als huisgenoten hadden we al wel langer in de gaten dat het hem niet zo goed meer ging: het toch al trage voortbewegen, werd nog trager, zijn gelaat werd steeds bleker… En toch noemen we de hoge ouderdom wel eens een gezegende leeftijd. En inderdaad: als je een hoge leeftijd mag bereiken in goede gezondheid naar lichaam en geest, dan is dat ook een grote zegen. Maar die grote zegen gaat aan velen voorbij: want bij de meesten nemen met de jaren ook de ongemakken toe. En daarbij: allernaasten, tochtgenoten vallen weg door de dood. En dan kan het ogenblik komen dat je als mens begint te denken en te zeggen: ook mijn tocht als pelgrim op deze aarde gaat afgesloten worden. Zo is het eigenlijk Br. Perpetuus vergaan. Zoals zo vaak als het er spande, had hij ook in de laatste dagen graag mensen naast zich, wat bleef hij dan een toegestoken hand stevig-om-klemd vasthouden. Als pelgrim op aarde, wist hij en weten wij dat we eens thuis verwacht worden bij God. Een Russische zegswijze luidt:
“Wij hebben geen thuis op aarde,
maar wij hebben wel vleugels om naar de hemel te vliegen.
En daar zal ons onrustig hart, echt tot rust komen.”
het vorige jaar ontving Br. Perpetuus samen met 34 andere medebroeders het ziekensacrament, we noemden het ook: het sacrament van de ouder wordende mens, van de mens die meer en meer moet inleveren. We zeiden toen biddend bij de zalving van uw broer, oom medebroeder en vriend: ” De hand van God moge op u rusten opdat Hij alles ten goede zal keren en u mag binnen leiden in Zijn toekomst. ”
Dat dit alles nu werkelijkheid is geworden is onze bede van harte, nu wij hem uit handen moeten geven om hem toe te vertrouwen aan de handen van de Heer onze God.
Leo Testers