313 Br. Pacifico Reinier Hubertus Driessen
Geboren te Den Bosch : 02-09-1921
Ingetreden : 21-01-1941
Eerste professie : 15-08-1941
Eeuwige professie : 15-08-1944
Overleden te Huijbergen : 18-10-2003
Reinier Hubertus Driessen, Br. Pacifico, geboren te ‘s Hertogenbosch 2 september 1921 uit het huwelijk van Adrianus Hermanus Driesen en Johanna Maria de Bie werd hij voor z’n zus Corrie ‘n levende pop. Toen z’n vader als medewerker van de Nederlandse Spoorwegen overgeplaatst werd, verhuisde de familie Driesen naar Breda, de Tilburgseweg. De godsdienstige sfeer in dat gezin heeft er beslist toe bijgedragen dat hij zijn intrede deed bij de Broeders van Huijbergen 21 januari 1940.
Diploma’s en aktes werden behaald, Godsdienst A, Akte 77A, Frans L.O. ,Akte 77B, Duits L.O. verrijkt met steeds meer bagage was hij op tal van plaatsen inzetbaar in ‘t onderwijs. Dat was hier in Huijbergen 1941, in Oosterhout 1942, in Amsterdam 1942, in Breda 1950, opnieuw in Amsterdam 1951, opnieuw in Breda 1959, vervolgens in Oosterhout 1980 tot dat Br. Pacifico in 1985 gebruikte maakte van de V.U.T. regeling en afscheid nam van Markenhage. Er volgden nog vele mooie jaren in ‘t klooster van Oosterhout aan de Huize Limburgstraat 21.
Na enkele valpartijen met de fiets, en vervolgens enkele keren in de kloostertuin kwam Br. Pacifico, oom René hier naar Huijbergen En nu, moeten wij hem uit handen geven: en toevertrouwen aan de handen van Zijn en onze God. In de dagen na ‘t sterven van Br. Pacifico was ‘t in Rome ‘n drukte van jawelste. Johannes Paulus de 2de vierde z’n 25 jarig Pontificaat, met als hoogtepunt de zaligverklaring van moeder Teresa op zondag 19 oktober, ‘t creëren van 30 / 31 Kardinalen op dinsdag 21 oktober. Bij de voorbereiding van de uitvaart van Br. Pacifico, uw oom René, moest ik aan dit alles denken. Moeder Teresa als zuster-onderwijzeres werkzaam vanaf 1929 in de grote stad Calcutta zag al vlug bedelaars met zieke en mismaakte lichaamsdelen. Kinderen die geen ouders meer hadden, in leven blijvend van ‘t huisvuil. ‘n Stem in haar bleef zeggen dat ze naar de armsten der armen moest gaan. Meer en meer ging ze leven naar ‘t 25ste hoofdstuk van de Evangelist Mattheus die ze voor haar medezusters met haar woorden weergaf zoals we dat daarjuist hoorden in de evangelielezing. Op 12 april 1948 kreeg ze toestemming van Paus Pi s XII een nieuwe kloosterorde te beginnen: “ De Missionarissen van Naastenliefde “ met als werkterrein mensen aan de rand van de samenleving nabij zijn, de wegwerpmensen. Het begin van de Congregatie van de Broeders van Huijbergen, nu 149 jaar geleden, is in feite niet anders. Weeskinderen hadden dringende nood aan opvang, goed onderwijs was er nauwelijks of niet bij gebrek aan onderwijsgevenden. ‘t Was Bisschop van Hooydonk die vond dat daaraan iets gedaan moest worden en op 25 september 1854 stond hij aan de wieg van wat in de volksmond heet: de Broeders van Huijbergen. Met als werkterrein om er te zijn voor weeskinderen, om ‘n pensionaat te beginnen voor opvoeding en onderwijs. En daarna … zo’n 86 jaren later op 15 juni 1940 is er de Bossenaar Reinier Hubertus Driessen die er voor koos z’n schouders mede te komen zetten onder dat mooie werk van opvoeding en onderwijs.
Willen we recht doen aan ‘t leven van deze medebroeder en oom dan moeten wij hem voor ogen halen, niet als de Pacifico van de laatste jaren, maar als de Pacifico die onderwijzer e leraar was, als de Pacifico die met medebroeders graag op vakantie ging, als de oom die ‘n goede familieband onderhield, waarbij straks z’n neef Leon zal stilstaan, als de Pacifico die na de VUT en na z’n pensioen bij Miva werkte, graag in de tuin bezig was.
De jonge onderwijzer kon heel enthousiast worden en zijn, het minder worden daarvan had te maken met jaren later de achteruitgang van z’n gehoor waardoor de contacten soms anders verliepen dan hij hoopte. Maar hij was en bleef ook als leraar zoals in de aanhef van z’n overlijdensbrief staat vermeld: “ vriendelijk, bekwaam en geduldig “. Dat was hij ook als medebroeder en huisgenoot. Stil zitten kon hij niet. Sober stond hij in het leven. Ontzettend weinig eisend voor zichzelf, deed hij wat van hem als religieus verwacht mocht worden. Van ’t jaarlijks zo’n veertien dagen op vakantie gaan vooral naar Frankrijk samen met Br. Alfred, Br. Camillus, en Br. Salvator genoot hij intens. Hij bereidde ‘t telkens opnieuw met Br. Salvator heel nauwgezet voor. Tijden s die vakanties was hij meer ontspannen dan anders, enthousiaster ook. Hij deed mede de inkopen en op ‘n primusje maakte hij de soep. Hij was ook degene die ieder jaar opnieuw binnen enkele weken na de vakantie ‘n kort maar volledig reisverslag overhandigde aan z’n reisgenoten. En al vlug kwam dan daarna vanuit hem de vraag: volgend jaar gaan we toch weer ?
Broeder iPacifico was niet iemand die met z’n gevoelens te koop liep. Vanaf z’n V.U.T en daarna vanaf z’n pensioenperiode heeft hij graag in de tuin gewerkt. Als hij dan eens ‘n pluim kreeg deed hij alsof ‘t hem niet interesseerde, maar – zo liet hij naderhand merken – ‘t deed hem wel goed. Bij de zwaardere kaarweien schakelde hij graag de kok Sjef in. Deze medebroeder was niet iemand die alleen aan zichzelf dacht: hij stond klaar voor de ander zoals door chauffeur te spelen. Graag ging hij er fietsend op uit. Maar ook met lezen is hij heel wat vrije tijd nuttig doorgekomen.
Heel wat jaren werkte hij als ‘n verdienstelijk en waardevol vrijwilliger bij de M.I.V.A. , de Missie Verkeersmiddelen Actie. ‘t Archief werd daar door hem geordend en goed op poten gezet. Toen autorijden vanwege zijn slechter wordende ogen niet meer ging, en toen daarna fietsen eigenlijk niet meer verantwoord was, en ‘t lopen steeds moeilijker werd heeft hem dat veel pijn gedaan.
Z’n achteruitgaande gezondheid maakte het zelfs noodzakelijk dat hij hier naar Huijbergen moest verhuizen. Maandag 20 september 2001. Heel begrijpelijk zag hij daar tegenop: “t betekende vaarwel moeten zeggen aan heel veel wat hem bekend en vertrouwd was geworden in Oosterhout, ‘t afscheid moeten nemen ook van huisgenoten en goede bekenden en vrienden. Maar … toen hij hier eenmaal was … in ‘n grotere communiteit …had hij ‘t goed naar z’n zin, straalde hij zelfs iets uit van de contente mens. Mensen van de verzorgingsafdeling typeren hem kort maar krachtig als een voorbeeldige zieke, een lieve patiënt, heel geduldig en toch zeker niet opstandig. In deze was hij z’n naam “Pacifico” “Vredebrenger” ten voeten uit.
Leo Testers Rector
Broeders van Huijbergen