337 Br. Angelus Antonius Franciscus van der Zanden
Geboren te Breda : 23-10-1912
Ingetreden : 18-01-1931
Eerste Professie : 15-08-1932
Eeuwige professie : 15-08-1935
Overleden te Huijbergen : 27-08-2009
Antonius Franciscus van der Zanden, Br. Angelus, geboren te Breda , 23 oktober 1912, uit het huwelijk van Andreas van der Zanden en Anna Cornelia van Oosterbosch in het gezin dat 3 jongens telde, deed hij zijn intrede bij de Broeders van Huijbergen 18 januari 1931. Diplomas en aktes werden behaald, en verrijkt met die bagage stapte hij hett onderwijs in. Dat was een zevental jaren te Amsterdam , daarna op 20 september 1939 zijn vertrek naar Indonesië. Op 7 september 1982 zijn repatriëring naar Nederland, wonen ging hij in het Broeders Convent Onze Lieve Vrouw ter Duinen te Ossendrecht, en vanaf 2001 hier in Huijbergen.
Denkend aan wie en hoe hij was, zijn leven overziende, als gelovige, als dienstbare, als biddende broeder kozen zijn medebroeders heel terecht voor de aanhef van zijn overlijdensbrief woorden uit het Boek Spreuken 31, 24; de woorden: “Kracht en waardigheid zijn Zijn gewaad en hij ziet lachend de komende dag tegemoet.”Die komende dag kon Br. Angelus vol vertrouwen tegemoet zien omdat hij met de woorden uit de Wijsheid van Jezus Sirach geloofde in een barmhartige God van Wie de goedheid onuitputtelijk is. Op die Rots (waarover de Evangelielezing sprak) stond zijn wel en wee gegrondvest. Zoals ik dat bijna bij elke uitvaart mag meemaken waren er ook nu weer attente medebroeders die gedachten aandroegen om in dit in memoriam Br. Angelus ook echt te kunnen tekenen.
Br. Angelus was een blijmoedig en vroom man. Die vroomheid werd hem door zijn ouders voorgeleefd, in de praktijk gebracht door goede daden. Als jongen deed de kleine Anton van der Zanden boodschappen voor de broeders. Zo leerde hij hen kennen. Hij melde zich bij hen aan, Br. Ivo zijn broer was hem daarin voorgegaan. Toon van der Zanden volgde de onderwijsopleiding en vanaf zijn inkleding 13 augustus 1931ging hij luisteren naar de naam Br. Angelus, dus eigenlijk Br. Engel, een naam die hem sierde, een naam die hij ook werd voor velen. Na een korte periode in Amsterdam les gegeven te hebben tot 1939, werd hij benoemd voor de missie in Nederlands – Indië. Op Borneo (het tegenwoordige Kalimantan) en Java gaf hij les. Ook zette hij zich in voor de jeugd, o.a. als koorleider.
De Japanse bezetting maakte aan de onderwijs werkzaamheden van de Broeders een einde. Ze werden gevangen genomen en weggevoerd naar het concentratiekamp Cimahi in de nabijheid van Bandung. Onder moeilijke omstandigheden bleef Br. Angelus blijmoedig. Hij putte kracht uit zijn geloof, zijn rozenkrans was en bleef hem dierbaar, in het kamp was hij heel dienstbaar aanwezig. Na de oorlog kreeg Br. Angelus vanwege zijn zwakke gezondheid de gelegenheid om enkele maanden te herstellen in Australië. In 1951 behoorde hij tot de eerste Broeders van de nieuwe communiteit in Pati. In 1965 werd hij de eerste Magister (novicemeester) van het noviciaat Alverna te Pati dat in 1968 onder zijn leiding verhuisde naar Jogjakarta. Hij kon streng zijn, zoals hij ook streng was voor zichzelf. In Pati en Jogjakarta was hij als organist en als koorleider actief betrokken bij de liturgische vieringen in de parochies. Tijdens de moeilijke periode van de zeventiger jaren, toen veel ervaren missionarissen naar hun vaderland terugkeerden en de jonge Indonesische Broeders worstelden met hun verantwoordelijkheid en identiteit vervulde Br. Angelus een belangrijke stabiliserende rol.
Ook heeft hij in verschillende conventen huiselijke werkzaamheden verricht en was hij tevens gastenbroeder. Zorgzaamheid kenmerkte hem.
Met het ouder worden – na bijna 50 tropenjaren – , kwam er een moment dat het goed was naar Nederland terug te keren: september 1982. In Ossendrecht – de Volksabdij – heeft hij zeer verdienstelijk werk gedaan: als gastenbroeder en het verzorgen van het pluimvee. Dit alles bracht hem in contact met vele mensen. Zij genoten van zijn hartelijkheid. En …in heel wat kerken van de Zuid West Hoek bespee de hij het orgel bij uitvaarten, bij huwelijken en tijdens de diensten op zaterdagavond en zondagmorgen. Toen het Convent in Ossendrecht werd opgeheven – november 2001 -werd Huijbergen de thuishaven voor Br. Angelus. Toenemende doofheid, afnemende mobiliteit, ademhalingsperikelen eisten hun tol. Tijdens deze periode is hij liefdevol verpleegd, waren er medebroeders die met hem – in zijn rolstoel gezeten – gingen wandelen. Toen Br. Angelus zijn einde voelde naderen, heeft hij zich overgegeven en Moeder Maria gevraagd voor hem te bemiddelen bij de Heer van alle leven. Zacht en kalm is hij overleden. In hem verliest zijn familie en de Congregatie een voorbeeldig familielid en medebroeder. Dat Hij Die hem uitzond als missionaris hem nu mag ontvangen in Zijn Paradijs, aan Zijn bruiloftsmaal, in Zijn Huis met ruimte voor velen.
Leo Testers, rector
Broeders van Huijbergen