Geboren te Roosendaal: 16-03-1919
Ingetreden : 22-01-1939
Ingekleed : 14-09-1939
Eerste professie : 15-08-1940
Eeuwige professie : 15-08-1944
Overleden te Huijbergen: 10-01-2013
Br. Vigilius begon zijn werkzame leven als onderwijzer in het basisonderwijs te Oosterhout (1940-1950). Na tien verdienstelijke jaren werd hij verplaatst naar Amsterdam waar hij tot 1957 niet alleen onderwijs gaf op de basisschool in de van Hilligaertstraat maar ook veel aandacht bestede aan de voorbereidingen voor de eerste communie, liturgie en zang. Een hoogtepunt van zijn muzikale activiteiten met de kinderen was de deelname aan de uitvoering van de Mattheus Passion in het concertgebouw te Amsterdam. In 1957 is hij weer terug op school in de Donkerstraat te Oosterhout en zal daar blijven tot zijn vervroegd pensioen in 1978.
Ook in deze periode is hij meer dan een onderwijzer die zich beperkt tot zijn klas en lesrooster. In zijn vrije tijd stimuleerde hij de leerlingen tot het bespelen van een muziekinstrument, leidde hij meerdere kinderkoren en werkte hij mee aan de uitvoering van verschillende drukbezochte operettes. Met zijn vertolking van een rol als hofnar, die hem op het lijf geschreven stond, maakte hij zich voor menigeen onvergetelijk.
Als organist stelde hij zijn muzikale talenten in vele kerken en kapellen beschikbaar voor het begeleiden van de liturgische vieringen. Na zijn pensionering was hij niet alleen organist maar tevens dirigent van drie verschillende kerkkoren, waaronder de “Schola Cantorum” dat zich vooral inzette voor het behoud en het goed ten gehore brengen van zijn geliefde kerkmuziek, het gregoriaans.
Zijn dienstbetoon kwam gedurende een zeer ruime periode vooral tot uiting, in het verzorgen van zijn ziekelijke vader die hij in diens laatste levensfase hele dagen bijstond.
Toen in 2004 de Communiteit van Oosterhout werd opgeheven koos hij ervoor zich aan te sluiten bij de broeders van Sint Marie te Huijbergen. Hij heeft daar dankbaar genoten van kleine attenties en was blij verrast met de viering van zijn 70-jarig kloosterjubileum.
Jammer dat hij door het minder worden van zijn gehoor voor zijn medebroeders steeds minder bereikbaar werd. Desondanks heeft hij zich tot het uiterste ingespannen om aanwezig te zijn bij de gemeenschappelijke gebedsdiensten en maaltijden.
Wij zijn de Heer van alle leven dankbaar dat we deze toegewijde, sobere en fijn besnaarde medebroeder die diepgelovig, bescheiden, dienstbaar en dankbaar in het leven stond zo lang in ons midden mochten hebben.