156 Broeder Marcellinus Emile Desiré Alphons Joossen
Geboren te Lamswaarde : 29-08-1888
Ingetreden : 07-09-1904
Eerste professie : 31-03-1907
Eeuwige professie : 11-04-1909
Overleden te Bergen op zoom : 12-02-1971
Hij was een religieus die met weinig woorden -zonder woorden was een geliefkoosde term van hem- aan zijn medebroeders een authentiek religieus leven heeft voorgeleefd. Een man met vaste leefgewoontes die hij ook onder moeilijke omstandigheden zoveel mogelijk aanhield. Zijn woorden waren zijn daden en niets was hem vreemder dan niet achter zijn woord te staan.
Br. Marcellinus was voor de observantie en met de Regel in zijn hand leefde hij gelukkig. Ofschoon streng in de leer verloor hij nooit het menselijk aspect uit het oog. Juist dat maakte hem voor zijn medebroeders tot een beminnelijke mens. Hij kon schateren van het lachen als je iets uit het verleden naar voren bracht waarbij hij een zekere rol vervuld had en er dan tot slot achter voegde:
“en zo zijn we nu gevormd.”
Hij verstond de kunst van de zelfspot en de betrekkelijkheid van vele zaken wist hij ontnuchterend naar voren te brengen. De vernieuwingen binnen de Kerk en het religieuze leven heeft hij intens gevolgd maar in onzekerheden hebben ze hem niet gebracht.
Het was voor zijn huisgenoten verrassend te zien hoe soepel hij zich opstelde toen er tamelijk ingrijpende veranderingen in de dagorde werden aangebracht. Hij nam ze onverstoorbaar en op de vraag of het hem geen al te grote moeite kostte, antwoordde hij ontwapenend eenvoudig: “als het goede maar gedaan wordt”. Wij geloven zeker dat hij dit in zijn leven heeft waar gemaakt. De Mel,zoals we hem zo graag noemden, was een milde mens die ofschoon hij streng was voor zichzelf, nooit aan anderen zijn disciplines heeft opgelegd. Wel kon je van hem onvervalst vernemen hoe hij over bepaalde dingen dacht. Zijn antwoorden waren afgerond en pittig. Zo echt vruchten van een-voor-hem-uitgemaakte zaak.
We weten zeker als hij dit gelezen had, gezegd zou hebben:”Wat een begrip”.
Als het volgens hem nergens op leek dan kon je erop rekenen dat je met een bepaald soort koek de laan werd uitgestuurd.
Onnodig te zeggen dat zijn medebroeders deze “koek” menigmaal hebben uitgelokt.
Br. Marcellinus heeft in zijn leven een mannelijke vroomheid ontwikkeld.
Tijdens zijn ziekte, waarvan hij wist dat het dat hij ongeneeslijk was, heeft hij intens veel gebeden. Zijn antwoord op de naderende dood was steevast hetzelfde: “Hij kan komen al is het vandaag nog”.
Deze houding van overgave was o.i. kenmerkend voor br. Marcellinus. Men zegt wel eens: zo men geleefd heeft, zal men sterven. In groot geloof en vertrouwen op en in liefde met zijn Schepper heeft hij Amen gezegd op zijn leven. Wie zo leeft, geeft iets door van de Blijde Boodschap.
Misschien is het dit wel geweest wat we in Br. Marcellinus zo bewonderd hebben.
(convent Bergen op Zoom)