Franciscus wist zich omringd en gedragen door de scheppende kracht van een onvoorwaardelijke liefde. In het contact met zichzelf in de stilte van  een kluis, maar ook luisterend naar de vogels, of genietend van de bloemen en hen kleuren. Zo kijkend naar zichzelf en zijn omgeving wist hij zich in goede handen.

Hij zag hoe die liefde uitgaat naar alles wat is en leeft, naar alle mensen, arm en rijk, gelovig of niet, maar dat de invloed ervan veel mensen onbe-roerd laat. Hun wrok verteert niet, hun bezit blijft een wankele zetel, en eenzaamheid blijft hun kwetsbaarheid voeden.

Wetend uit ervaring wat die liefde met je doen verheft Franciscus zich niet eletair als rechter en veroordeelt niemand, maar hij laat zich raken door hun gemis aan liefde dat doet lijden en hun ontplooiing belemmert, en roept iedereen op tot bekering, dwz. om de relatie met de bron van die scheppende liefde te herstellen.
Zo'n respectvolle grondhouding, die het gevaar dat je mededogen besmet raakt met een neerbuigende ruis vermindert, kan Franciscus bewogen hebben om melaatsen en rovers, maar ook de sultan en de wedijverende bischop en burgemeester van Assisi tegemoet te gaan.