Franciscus had geprobeerd zijn toekomst te bouwen op geld en wapengeweld, maar toen hij voor de melaatse bedelaar van zijn paard afkwam om hem te begroeten overviel hem een ongekend geluksgevoel. Hij vond zichzelf en zijn ver-trouwen in geld en goed verdampte.
Die weerloosheid maakte hem ontvankelijk voor de liefde waarmee de Almachtige hem tegemoet was gekomen in de persoon van Jezus op wie hij al zijn vertrouwen gaat richten. Dit vertrouwen is de basis voor een vreugde die in zijn ogen sterker is dan vernederingen van eigen medebroeders. Ook de minister, die moeite heeft om zijn broeders te accepteren zoals ze zijn, krijgt het advies "om niets anders van hen te willen dan wat de Heer je geeft".
Als de Almachtige zo met hen begaan is, wie ben ik dan om te oordelen?