132 Broeder Caspar Brugman
Geboren te Amsterdam : 05-06-1922
Ingetreden : 03-09-1939
Eerste Professie : 19-03-1941
Eeuwige Professie : 19-03-1944
Overleden te Nijmegen : 12-06-1966
Broeder Caspar is nooit een persoon geweest die zich op de voorgrond drong, integendeel hij heeft altijd genoegen genomen met een plaatsje achteraf.
Hij was belast met het eenvoudige huiswerk, wat hij altijd tot volle tevredenheid heeft gedaan.
Hij was in de omgang zo behulpzaam en vriendelijk dat er gevaar was daar misbruik van te maken. Hij kon er niet tegen dat men hard voor hem was; hij zelf kon ook niet hard zijn voor anderen.
Verschillende keren is hem gevraagd zich beschikbaar te stellen als groepsleider, maar hij meende deze taak niet te kunnen vervullen en bleef het gewone huishoudelijk werk doen.
Toen onlangs een nieuw beroep op hem gedaan werd, heeft hij de vrees overwonnen en zo kwam hij begin februari 1966 als groepsleider in dienst van Werkenrode.
Het kunnen vervullen van deze functie was voor hem een openbaring en gaf hem veel vreugde. Het heeft niet lang mogen zijn.
Amper een maand later moest hij opgenomen worden in het ziekenhuis voor onderzoek waar de ziekte zich al gauw in erge mate ging openbaren. Lange tijd bleef hij nog hoopvol uitzien naar genezing; tot ook deze hoop hem ontviel en de wrede waarheid ten volle ging beselfen. In deze periode heeft hij zijn doodstrijd gehad, waarna hij zich rustig overgaf aan datgene wat komen ging.
Hij was blij en dankbaar als iemand hem kwam bezoeken of een teken van meeleven gaf. In de laatste weken ging het snel achteruit. Toch is hij tot het laatste bij kennis gebleven. De zuster die hem verpleegde en aan wie hij zich erg gehecht had, mocht hem in die laatste ogenblikken niet meer verlaten. “Loop nu niet meer weg”, zei hij,” anders kunt u het einde niet meemaken.” Toen het ogenblik van sterven kwam nam hij afscheid van zijn familie en vol overgave is hij toen rustig gestorven.