145 Broeder Justinianus – Jozef Alfred van Hootegem
Geboren te IJzendijke : 13-08-1907
Ingetreden : 17-01-1926
Eerste Professie : 16-08-1927
Eeuwige professie : 18-08-1930
Overleden te Amsterdam : 27-04-1969
Wanneer je hoort: “Kom eens, Br. Justinianus is dood”, heb je in een kort tijdsbestek zoveel te verwerken, dat je als het ware alles nog niet bewust ondergaat.
Des te meer heb je te verwerken als je bewuster staat tegenover het fragiele van het menselijke leven. Je voelt je machteloos over de dood. Groot was onze verslagenheid. Niemand in ons convent had dit plotseling verscheiden van Br. Justinianus verwacht, ook al voelde hij zich de laatste maanden minder goed.
Die zondagavond zal in onze herinnering blijven.
Br. Justinianus was één van de pioniers die in een winkeltje in de Pienemanstraat begonnen zijn. Al spoedig bleek dat hij ’n uitstekend onderwijzer was, streng maar met een grote belangstelling en toewijding voor al zijn leerlingen. Het organiseren zat hem van jongs af in ’t Zeeuwse bloed. Nog als jonge broeder volgde hij Br. Stanislaus op als Overste. Velen in de congregatie hebben hem in deze functie gekend als “onderdaan”, of als gast en allen denken er zeker met dankbaarheid en plezier aan terug. Br. Justinianus verstond de kunst om “baas” te spelen. Op sommige punten wat conservatief op andere progressief. Niets was voor hem te veel als het de huiselijke sfeer in het convent betrof. Deze stond bij hem voorop.
Hij had een grote belangstelling voor alles wat ondernomen werd op het gebied van onderwijs, jeugdwerk, toneel en zang. Hij stimuleerde anderen door zelf zoveel mogelijk daadwerkelijk mee te doen. Geen wonder, dat, toen later een beroep op hem werd gedaan om zich in te zetten voor het katholiek onderwijs in Amsterdam, hij zich daarop wierp met grote energie en strijdlust.
Hij bleef hierbij toch graag praktisch werkzaam als hoofd van de school.
het Heeft hem dan later ook veel gekost hiervan afstand te moeten doen ter wille van het andere werk: Schoolraad, verschillende planningscommissies en Het Centraal Bureau in DEN HAAG.
Een grote troost moet het voor hem geweest zijn om in zijn nieuwe functies op de bres te kunnen staan voor het katholiek onderwijs en in het katholiek onderwijs de vernieuwing te stimuleren. Bij dit vele werk bleef hij een echte Broeder van Huijbergen vol plichtsbesef sterk gebonden aan de gemeenschap en gastvrij.
Graag sprak hij over zijn werk. Het kon wel eens de indruk maken van wat bravoure, maar ik geloof, dat dit meer een teken was van zijn enthousiasme en een beetje hunkeren naar belangstelling en medeleven, wat toch heel menselijk is.
Bij al het werk voor het onderwijs kwam nog zijn totale inzet als lid van de voorbereidingscommissie voor het kapittel. Ook hier was het dus geen half werk en bleek zijn grote liefde voor de congregatie in zijn totaliteit. Al het werk is dan toch funest geworden voor zijn toch al niet geheel gezonde lichamelijke gesteltenis. Ik wil dit memoriam eindigen met het slot van de toespraak gehouden door de pastoor van de Vredeskerk tijdens de plechtige uitvaart.
Br. Justinianus wij danken U voor uw leven als een stuk aanschouwelijk onderwijs. U bent de weg van uw leven naar waarheid gegaan, De weg die leidt naar het Vaderhuis van God, waar ook voor ons vele woningen zijn ingericht.
Niemand leeft voor zich zelf. Niemand sterft voor zich zelf. Wij leven en sterven voor God onze Heer Aan Hem behoren wij toe.
Br. Raymundus