183 Br. Bernardus Hendrikus Theodorus Omzigt
Geboren te Nes a/d Amstel : 10-07-1893
Ingetreden : 15-05-1909
Eerste professie : 03-09-1910
Eeuwige Professie : 23-08-1913
Overleden te Amsterdam : 06-03-1976
Bijna onopvallend, stilletjes, enigszins onverwacht ook, maar toch weer geheel in overeenstemming met zijn persoon, is Br. Bernardus in de gezegende leeftijd van 83 jaar in de loop van de avond van de 6de maart van ons heengegaan.
In het Amstelveense Tulp-ziekenhuis, waar hij zo vaak anderen een bezoekje had gebracht, en dat gelegen is aan de hem zo dierbare Amstel, verwisselde hij het tijdelijke met het eeuwige te midden van de uiterst ingewikkelde apparatuur van een intensive-care-kamer.
Een dubbele longontsteking had zijn lichamelijke weerstand gebroken. Was hij de laatste jaren een keer goed verkouden, had de griep hem eens flink te pakken, of moest hij nogal hoesten, dan was zijn stereotype gezegde altijd: “Dat gaat wel weer over!”; deze keer was er in die zin van overgaan geen sprake, want Br. Bernardus ging naar een ander leven over.
Hij werd geboren in 1892 in de Nes aan de Amstel, dat wel onder de gemeente Amstelveen valt, maar toch min of meer op zichzelf een woonkern vormt rond het verhoudingsgewijs indrukwekkende neogotische lijnenspel van de St. Urbanus, een van de eerste kerken van Dr. Pierre Cuypers.
Het gezin Omtzigt woonde in een huisje tegen de dijk van de Augustinuskerk in Amsterdam. Zowel Br. Egidius, zijn broer, als Br. Bernardus zelf waren muzikale natuurtalenten. Bernardus begeleidde graag de Gregoriaanse gezangen en dat ging hem uitstekend af, evenals de kunst om de getijden harmonisch te begeleiden~ Het was voor hem moeilijk te verwerken dat het Gregoriaans de laatste jaren wat op de achtergrond geraakte.
Het orgelspel beoefende hij wekelijks in het Bejaardentehuis aan de Kalfjeslaan. Een week vóór zijn dood speelde hij daar nog tijdens de zondagse Eucharistie-viering. Vaak werd hij ook door anderen gevraagd om te spelen bij “rouwtjes en trouwtjes” tot in Ilpendam toe.
“Stoom” is een begrip dat met Br. Bernardus – Nasje – onverbrekelijk verbonden zal blijven. Smakelijk kon hij vertellen over de goeie ouwe tijd dat het stoomschip “De Volharding” de verbinding over de Amstel onderhield tussen de Nes en Amsterdam. Ook stoomtreinen speelden in zijn verhalen veelvuldig een rol; het gehele vervoerswezen trouwens. Je kon hem aantreffen dat hij rustig een uurtje in het nieuwe spoor- of busboekje zat te bladeren en van de lijndiensten van Maarse & Kroon wist hij – op een enkel missertje na evenveel af als van de Romeinse rubrieken. Niet alleen uit een boekje haalde hij zijn kennis daaromtrent; meerdere keren was hij op de stations tussen Den Helder en Maastricht te vinden. Hij reisde graag.
Stoom kwam er constant uit zijn pijp. Bernardus en zijn pijp, ze waren onafscheidelijk. Dr. Meinsma zou met hem als voorbeeld de grootste moeite hebben om zijn stellingen waar te maken. Soms produceerde Bernardus middels zijn pijp een fluitend geluid; dan ging het hem goed. Br. Bernardus kon van het leven genieten. Gaarne bracht hij anderen, vooral bejaarden en zieken, een bezoek. En als hij geïnviteerd was voor een receptie, een verjaardagsfeestje of de viering van een jubileum, dan was hij van de partij. Op zijn manier waardeerde hij de ruimte en de vrijheid die hem de laatste jaren gegund waren. We verliezen in hem een hartelijke en gezellige medebroeder, die door zijn goed humeur, zijn opgewekte geest, kortom zijn hele persoon, huisgenoten in drukke of moeilijke tijden tot grote steun kon zijn.
Hij was een echte Broeder van Huijbergen.
Hij ruste in vrede.