212 Br. Donatus Antonius Johannes Franciscus Janssen
Geboren te Princenhage : 10-11-1903
Ingetreden : 14-09-1929
Eerste Professie : 19-03-1931
Eeuwige Professie : 19-03-1934
Overleden te Bergen op Zoom : 28-05-1982
In de kerkelijke getijden van de periode tussen Hemelvaart en Pinksteren bidden we in een van de hymnen: de tijd van lijden is voorbij Christus is opgevaren ten hemel en zal over ons Zijn Geest uitstorten. Ook voor Br. Donatus is de tijd van lijden voorbij. Hij is opgeroepen door de Heer, die hem deelgenoot moge maken van zijn Geest van liefde en geluk.
De laatste ziekte was maar kort. Donatus was een paar dagen niet goed. Op donderdagmorgen, 27 mei, voelde hij zich een stuk beter en had zin in een paar flinke boterhammen. Toen hij opzat om die te gebruiken, werd plotseling duidelijk, dat zijn toestand ernstig was. Zijn hart kreeg een inzinking, de pols was nauwelijks te voelen. De dokter kwam en een paar uur later lag hij in Lievensberg te Bergen op Zoom. Daar ontdekte men meer kwalen en diepere oorzaken: storing in de ingewanden was een geblokkeerde dikke darm en een perforatie. Verder vond men vocht achter de longen, hartzwakte en een shocktoestand. Na een algeheel onderzoek kon men alleen maar tot een spoedoperatie besluiten; alle risico s nemen was het enige wat er op zat. Uit voorzorg heeft men nog het Sacrament der Zieken toegediend. In de avonduren was de patiënt weer bij kennis en het resultaat van de operatie werd niet onbevredigend genoemd. Hij sprak nog met de zusters, maar die constateerden een plotselinge achteruitgang. Voordat iemand van de broeders aanwezig was, stierf Donatus tussen 200 en 2,30 uur, vredig en kalm. De ingreep was te veel geweest, de strijd om het leven verloren.
Broeder Donatus, Antonius Johannes Franciscus Janssen is 78 jaar gewerden geworden. Voor de. Congregatie heeft hij gewerkt in Breda, namelijk in de keuken en het huis van de Kweekschool en de Dieststraat, in het jeugdhuis in Ginneken. Het grootste deel echter woonde hij in Huijbergen, onder de oorlog in een klein boerderijtje niet ver van het klooster om wat toezicht daarop te houden tijdens de bezetting. Maar vooral was hij de man van boomgaard en tuin van het complex van Sint Marie. Veel heeft hij geleden onder zijn lichamelijke handicap aan zijn been. Die maakte het werken en later het lopen zwaar. De laatste jaren reed hij rond in een rolstoel met zelfaandrijving zoals hij dat wel noemde. Hij kon op deze wijze toch genieten van de vrije natuur in velden en bossen rondom het klooster, Altijd was hij klaar voor een praatje en een grapje. Achteraf gezien hebben sommigen gemerkt, dat die bereidheid steeds minder werd, alsof hij voelde wat komen ging.
We verliezen in Donatus een eenvoudige, oprechte broeder, die getracht heeft zijn kloosterleven gestalte te geven in arbeidzaamheid en pure dienstvaardigheid, Op zijn bidprentje staat vermeld, “niets zo zeker is als de onzekerheid”, het onkundig zijn van de tijd die ons gegeven is, En zekerheid hebben we echter wel uit ons geloof, dat God zijn hand op hem heeft gelegd om in hel, de volheid van Zijn Geest uit te storten; We verliezen een medebroeder op aarde, maar winnen een voorspreker daarboven. Moge hij rusten in vrede en voor ons ten beste spreken bij de Heer, die hij dienree zijn leven lang, opdat ook in ons de Geest die Vuur en liefde is, mag worden uitgestort,
Br. Karel