230 Br. Ferrerius Cornelis Johannes Couweleers
Geboren te Ginneken : 18-11-1924
Ingetreden : 23-01-1944
Eerste professie : 15-08-1945
Eeuwige professie : 15-08-1948
Overleden te Hulst : 10-01-1985
Wat niemand verwacht had van wie hem kende, is toch gebeurd: Broeder Ferrerius is gestorven op 10 januari 1985. Wie hem niet gekend heeft, mag een aanwijzing vinden van de verslagenheid bij zijn dood in zijn broeders naam Ferrerius: de ijzersterke. In onze oude kloosterregel stond geschreven, dat de broeders elkaar geen vernederende bijnamen mochten geven. Hij had er verschillende die allemaal spraken van kracht en ongebreidelde energie. Het laatste jaar was niet zijn gelukkigste geweest. Omdat hij problemen begon te krijgen met zijn gezondheid. Hij kwam een paar keer in het Lidwina-ziekenhuis in Hulst terecht voor al gehele controle: en herstel. Maar hij kon niet ziek zijn. Hij wilde niet op bed liggen, maar gewoon verder gaan en wat rust nemen. Hoe dan ook wilde hij actief blijven op zijn bekende stevige manier. Hoe kon dat toch, vermoeid zijn en lusteloos? De oorzaken lagen dieper en er was tijd nodig om tot dit besef te komen en vooral erin te berusten. Twee dagen geleden kon hij niet meer. Hij zag nu in dat hij weer naar de dokter moest en zich in het ziekenhuis laten opnemen voor behandeling. Gisteren was zijn toestand s avonds laat iets verbeterd; hij was rustig en het zou wel weer beter gaan met hem, was de mening. Vanmorgen werd Broeder Overste opgeroepen om meteen te komen, want er was een plotselinge wending gekomen in het ziektebeeld. Voor hij ter plaatse was bleek Ferrerius te zijn overleden.
Cornelis Johannes Couweleers was geboren op 18 november 1924 in de plaats die toen Ginneken en Bavel heette. Hij ging onder andere bij de broeders van Huijbergen op school en trad bij hen in op 23 januari 1944. Kees was Ferrerius geworden en werd geprofest voor het leven op 15 augustus 1948.
Na zijn onderwijzersakte behaalde hij ook de hoofdakte, de lagere akten Frans en Duits en diplomas Godsdienst B en Natuurkunde. Met deze bekwaamheden op papier heeft hij als voortvarend onderwijzer en leraar gewerkt in Hulst Amsterdam en Breda. In Hulst begon hij zijn loopbaan aan de Lagere School in 1945 en hij eindigde er zijn levensloop kort na zijn vervroegd uittreden uit het onderwijsproces aan de Sint Jozef Mavo in 1983.
Ferrerius was geen man om stil te zitten op een lessenaar, of gebogen over boeken. Al tijdens zijn jaren van studie was een boekentas met voetbalschoenen erin een aanwijzing voor zijn interesse. Hij had ze er zelf niet ingestopt, maar was er ook niet door geschokt, toen zijn leraar getuige moest zijn van de ontdekking. Naast zijn schoolwerk was hij actief op allerlei terreinen waar jeugd bij betrokken was. En dat alles pakte hij aan met energie en doorzettingsvermogen. Dat je op hem kon rekenen, als er georganiseerd of gepresteerd moest worden, leerden we al in de moeilijke noviciaatstijd gedurende het laatste oorlogsjaar. Kees was niet bang; hij durfde wel, waar veel anderen voor terugschrokken. Zijn bravoure kon hij echter mengen met grote zorgzaamheid en organisatievermogen. In dit verband moeten we denken aan zijn grote inzet voor sportverenigingen, vooral voor voetbaltraining, fietstochten, vakantiekampen en de tuin. De laatste jaren speciaal was hij ook betrokken geraakt bij de Stichting S.O.S., de groep van Samenwerkende Ouders van Sekteleden.
Hij deed ervaring op met de pijn en het streven van families die hun kinderen verloren zagen lopen in sekten, vooral doordat de banden met hun relaties in veel gevallen geheel verbroken werden. Hij werd actief lid van de Stichting en maakte zich verdienstelijk onder andere als penningmeester. Aan dit alles is nu een abrupt einde gekomen, want de uiterlijke sterkte is komen te vervallen, omdat hij inwendig zijn krachten verbruikt had, voor wij allen het beseften. Ieder van ons verliest in hem een sympathieke medemens: een geliefd familieled, een goede medebroeder, een bekwame leerkracht, een enthousiaste medewerker en organisator, een vriend. Daarom zullen we hem niet licht vergeten in onze gedachten en gebeden. Moge Ferrerius zijn sterkte en behoud vinden bij de Heer van alle leven. Hij heeft hem tot zich geroepen op een tijdstip door Hem bepaald. Zijn wil geschiede.
Broeder Karel