231 Br. Bernulphus Marinus Jacobus Bosman
Geboren te Halsteren : 09-09-1905
Ingetreden : 28-06-1924
Eerste professie : 12-01-1926
Eeuwige professie : 13-01-1929
Overleden te Huijbergen : 03-03-1985
Nog maar kort nadat Broeder Bernulphus in Huijbergen was gekomen, is hij gestorven op dezelfde wijze als een kaars die langzaam uitdooft. Zijn krachten waren op; hij kon niet meer. Toch heeft hij blijkbaar gewacht met afscheid nemen voorgoed tot 3 maart, de dag waarop zijn broer Stefanus drie jaar geleden stierf.
De broeders van de Pegasuslaan hadden een week te voren alarm geslagen. Zo kon het niet langer doorgaan met hun overste; er moest iets gebeuren. Geen geringe opgave was het om een ijverige en actieve man te doen beseffen, dat hij volledig op non-actief moest gaan. Dat kon natuurlijk niet volgens hem zelf, want er was nog veel te doen in huis en keuken en met de typemachine. En het kon nog best. Maar al gauw bleek voor eenieder, dat het niet meer ging en dat hij intensieve verzorging meer dan ooit nodig had. Met moeite kon hij dit aanvaarden. Toen er even later voorzichtig op de mogelijkheid van het Sacrament der zieken gewezen werd, was daar geen enkele belemmering voor hem aanwezig. Alleen voegde hij eraan toe, dat hij nog niet van plan was dood te gaan. Hij besefte niet hoe ernstig zijn toestand was, want toen ik hem daags daarna even bezocht, vroeg hij, wat hij nou eigenlijk mankeerde. Toen leek het er al op, dat zijn pacemaker alleen nog redelijk functioneerde in zijn vermagerde lichaam.
Bernulphus, Marinus Jacobus Bosman uit Halsteren is niet meer; hij heeft zijn levensloop van bijna 80 jaar volbracht. Het is niet alleen voor ons als Congregatie en familieleden een verlies, maar vooral ook voor zijn geliefde missie van Kalimantan Barat in Indonesia. Nadat hij een jaar of acht onderwijs gegeven had in verschillende scholen in Nederland, zoals in Huijbergen, Bergen op Zoom, Breda, en Amsterdam, heeft hij het grootste deel van zijn leven, ruim veertig jaar, gewerkt in Indonesia. Daar heeft hij zich verdienstelijk gemaakt voor het taalonderwijs, voor rekenen en boekhouden, voor steno en typen. Een aantal jaren is hij directeur geweest van de SMA, de middelbare school, in Pontianak. Hij is er ook leider geweest van het onderwijskantoor en lid van de missieraad van de broeders. Na zijn pensionering is hij niet stil blijven zitten. De missie kon hij niet vergeten en hij schreef de geschiedenis van het werk van de broeders als groep en als afzonderlijke personen. De laatste jaren heeft hij veel tijd besteed aan het uitgeven van een eenvoudig tijdschrift, waarin de tijd van vroeger vooral werd opgehaald. Vele tientallen exemplaren werden verzonden naar oudkollegas van allerlei orden en congregaties, zusters, paters, broeders, ambtenaren, die er hun eigen belevenissen in kwijt konden en mee genieten met elkaar over ver vervlogen jaren. Op deze manier heeft Bernulphus, daarin aangespoord door zijn onlangs overleden bisschop Tarcisius van Valenberg, heel wat missieverhalen opgetekend, herinneringen doen opleven, banden versterkt of hersteld, vrienden van vroeger met elkaar in kontakt gebracht. Iedereen was enthousiast over dit K.B.-blad en de lijst van geïnteresseerden groeide gestaag. In zijn laatste ogenblikken heeft Bernulphus bewust afscheid genomen van familie en medebroeders die bij hem aanwezig waren. Wij hebben in hem een actieve medebroeder verloren.
Veel anderen verliezen in hem een goede collega een ijverige werker en vriend: zijn familieleden, medebroeders speciaal van het huis waar hij nog steeds bekend stond als “kepala kampong”, en veel oud-collega’s en leerlingen. Gedwongen ging hij rustiger aan doen. Vol overgave heeft hij het einde van zijn levensloop aanvaard. Hij ging terug naar de Heer, voor wie hij zich inzette aan de uiteinden der aarde. Moge hij de eeuwige rust vinden bij Hem voor altijd en immer.
Broeder Karel