248 Br. Vitus Petrus Johannes Franciscus Sloven
Geboren te Woensel : 21-01-1908
Ingetreden : 17-01-1926
Eerste Professie : 16-08-1927
Eeuwige Professie : 18-08-1931
Overleden te Breda : 13-01-1988
Het nieuwe jaar is nog amper twee weken oud en we staan alweer voor het afscheid van een van onze medebroeders. Op woensdag 13 januari komt in de ochtend het bericht binnen dat Broeder Vitus plotseling is overleden. Een weekje voor zijn tachtigste verjaardag is hij opgegaan naar de Heer van alle levenden. In de Eucharistie van de dag hadden we de woorden van Samuël gehoord: “Spreek, Heer, Uw dienaar luistert” Broeder Vitus heeft aan de oproep van de Heer gehoor gegeven. Was dat “plotseling” toch niet te voorzien geweest? Op 5 januari namelijk kwam hij thuis van zijn dagelijkse wandeling in de stad, meestal gecombineerd met een ritje met de stadsbus. Vlak voor het huis van de Roland Holststraat zwaaide hij naar een medebroeder en toen viel hij zonder verklaarbare reden op het trottoir en werd bewusteloos binnengebracht,
Behalve een hoofdwond bleek al gauw, dat er met belangrijke organen niets ergs aan de hand was; dus de schrik was groter geweest dan nodig bleek. Het leven ging verder, wat rustiger en voorzichtiger dan voorheen. Toch is er meer aan de hand geweest, want amper een week na die val werd Broeder Vitus s ochtends op zijn kamer aangetroffen in stervende toestand. Dit proces verliep zó snel, dat de opgeroepen priester enkel nog een laatste zalving en gebeden kon verrichten.
Zijn burgernaam was Petrus Joannes Franciscus Sloven en hij werd geboren in Woensel, Eindhoven, op 21 januari 1908. Als kind al maakte hij kennis met de broeders en na zijn jeugdjaren wilde hij zelf ook broeder van Huijbergen worden. Op 17 januari 1926 trad hij in, op 15 augustus volgde de inkleding, een jaar later de eerste professie en op 18 augustus 1931 verbond hij zich voorgoed aan de broedergemeenschap.
Na zijn noviciaatsjaar kreeg hij een onderwijstaak in het lager en speciaal onderwijs in Oosterhout, Huijbergen en Breda. Naast de beide akten voor onderwijzer en hoofd haalde hij er nog bij Lichamelijke Oefeningen, Handenarbeid en Tekenen L.O. Vooral bij de jongere leerlingen heeft hij zich 45 jaar lang ingezet voor opvoeding en onderwijs, en met veel plezier deed hij dat. Vitus kon geweldig vertellen en vooral ook geestig schrijven en woordspelingen gebruiken. Zijn vele, lange kolderverzen in “Leer en Leven” o.a. onder het pseudoniem “Maerlant” kennen we nog allemaal. Ze werden gretig gelezen. Graag spon hij een fantastisch verhaal op rijm rondom een leuke of geheimzinnige gebeurtenis, echt voorgevallen, of zo maar uit zijn brein ontsproten. Het ging dan meestal over oude kloosters en kerken, abdijen en pastorieën.
Vitus was een eenvoudig man, eerlijk, sober en plichtsgetrouw; een hartelijke medebroeder, die onopvallend door het leven ging, thuis en in zijn geliefde Breda. Ondanks zijn jarenlange gewrichtsreuma was hij opgewekt van aard. Na zijn pensionering maakte hij graag zijn dagelijkse uitje, deels per bus, deels per pedes apostolorum. En verder kon hij sappig vertellen en verwoed puzzelen, wat we van een zo taalgevoelig man niet anders kunnen verwachten.
Eén dag in de week was doorgaans gereserveerd voor zijn zus, die hij trouw in Bergen op Zoom ging bezoeken. Nog maar een paar dagen voor zijn dood zocht ze hem op, toen ze over zijn val gehoord had en er werden nieuwe afspraken gemaakt om zijn tachtigste verjaardag te komen vieren. Helaas heeft het niet zo mogen zijn.
Weer moeten we een lid van onze broedergemeenschap missen, maar we troosten onszelf met de gedachte dat hij niet in het geheimzinnig niets is verdwenen. Hij is opgegaan naar de Heer, die hij als broeder zo trouw gediend heeft meer dan 60 jaar lang. Maria en Franciscus mogen voor hem voorsprekers zijn voor het eeuwig gelukkig-zijn bij God.
Broeder Karel