260 Br. Pius Wilhelmus Constantinus Evers
Geboren te Bergen op Zoom : 08-08-1906
Ingetreden : 07-01-1925
Eerste professie : 16-08-1926
Eeuwige professie : 17-08-1920
Overleden te Bergen op Zoom : 15-04-1990
In de vroege ochtend van Paasmorgen 15 april 1990 is Br. Pius Evers in alle rust, maar voorgoed ingeslapen op zijn kamer in het broederhuis van de Pegasuslaan in Bergen op Zoom. Op de dag van de Verrijzenis van de Heer heeft Br. Pius afscheid genomen van het leven. In gelovige zin had hij geen mooiere dag voor de verwisseling van het tijdelijke met het eeuwige kunnen uitkiezen. De laatste tijd kwam het verlangen naar het eeuwige steeds meer in zijn uitlatingen naar voren. Vandaar ook dat we boven zowel de rouwaankondiging als boven zijn bidprentje psalm 25 hebben geciteerd: “Naar U gaat mijn verlangen, oh Heer”.
Als Wilhelmus Constantinus Evers in 1906 te Bergen op Zoom geboren, is hij ook in zijn geliefd Bergen op Zoom overleden. Hij was een echte Bergenaar en van zijn 83 lange levensjaren heeft hij er dan ook 55 in zijn geboortestad mogen doorbrengen. Waar hij bang voor was, een lang ziekbed, is hem bespaard gebleven. Na zijn jeugd in Bergen op Zoom te hebben doorgebracht, kreeg hij zijn opleiding bij de Broeders in Huijbergen. In juni 1925 slaagde hij voor zijn onderwijzersakte, terwijl hij daarvoor al in het bezit was van de akte gymnastiek en het diploma Godsdienst A. Van 1926 tot 1928 was hij als onderwijzer verbonden aan de St. Willibrordusschool te Hulst. Daar bleek dra zijn belangstelling, naast het toen gebruikelijke onderwijs, voor muziek en het in koorverband zingen met de jeugd.
Van 1928 tot 1933 was hij onderwijzer aan de Havermanstraat te Breda. In deze periode legde hij zich toe op het behalen van de hoofdakte, waarvoor hij in september 1930 slaagde. In 1933 werd hij hoofd aan de school van de Gasthuisstraat te Oosterhout. Hier bleek andermaal zijn muzikale belangstelling. Hij bekwaamde zich door verdere studie in de muziek en was nauw betrokken bij de oprichting van het vermaarde jeugdkoor “De Oosterhoutse Nachtegalen”. Met dit koor heeft hij altijd een grote affiniteit behouden. Nog maar enkele maanden geleden heeft hij het geluk mogen smaken een uitvoering van “zijn” jeugdkoor bij te kunnen wonen, Van 1939 tot 1951 stond Br. Pius aan de Broederschool te Hulst. Daar heeft hij met zijn medebroeders de oorlogsjaren doorgebracht, waar hij later, als de oorlog ter sprake kwam, op zijn bekende gewichtige wijze boeiend over kon verhalen. In 1951 werd hij benoemd tot hoofd der school in Haaren. Als schoolleider drukte Br. Pius op geheel eigen wijze zijn stempel op het hele schoolgebeuren. Met zijn opgeruimd karakter liet hij toch blijken waar de leiding berustte en hoe het er op zijn school naar toe diende te gaan. In 1957 volgde zijn benoeming als hoofd van de Aloysiusschool te Bergen op Zoom en dat is hij tot zijn pensionering gebleven. Vele leerlingen hebben bij hem onderwijs genoten en vele collegas hebben met hem samengewerkt. Dat er onder de scholen in het Bergse enige rivaliteit bestond, laat zich raden. En Br. Pius zou Br. Pius niet zijn, als zijn school zich op bepaalde gebieden niet van de andere zou onderscheiden. Enige dominantie was hem daarbij niet vreemd. In 1971 droeg hij de leiding van de school over en werd hij gepensioneerd. Stilzitten was er echter niet bij. Daar had hij een te onrustige natuur voor. Hij nam een oude liefde – het spreekonderwijs – weer ter hand. Al in 1938 had hij het getuigschrift spreekonderwijs behaald. Individueel gaf hij in de spreekkamer van de Hoogstraat kinderen met spraakgebreken met veel geduld en met geheel eigen ontwikkelde therapeutische methodes les in het goed spreken en articuleren. Enkele keren per week reisde hij ook naar Huijbergen om daar op zowel de Basisschool als de Mavo leerlingen een verbeterde spraak bij te brengen. Hij deed dit graag en met groot enthousiasme. In de tachtiger jaren moest hij zich echter in dezen gaan beperken. Langzaam begonnen de jaren te tellen en moest Br. Pius het kalmer aan gaan doen en hield hij zich bezig met lezen, puzzelen en kaarten bij zijn familie.
In de loop van 1989 ging zijn gezondheid duidelijk achteruit en verminderde ook zijn grote geestelijke veerkracht die hem heel zijn leven zo gekenmerkt had. Met grote moeite stemde hij erin toe voor enige tijd naar Huijbergen te gaan. Van februari tot augustus 1989 verbleef hij daar en kwam er weer zodanig bovenop dat hij in de grote vakantie van het vorige jaar weer terug wilde naar zijn geliefde Bergen op Zoom. Op het Paasfeest is hij in de vroege ochtenduren rustig in zijn slaap overleden, In Dr, Pius verliezen wij een markante Broeder van Huijbergen. We bewaren aan hem een dankbare herinnering. Moge hij – de onrustige – nu de eeuwige rust gevonden hebben bij zijn Heer.
Br. Eduard
IN MEMORIAM BROEDER PIUS
Op paaszaterdag ‘s avonds heb ik mijn laatste gesprekje met Br. Pius gehad. Het alarm ging en toen ik bij hem kwam, bleek, dat hij in zorgen zat over zijn zwarte pak, dat hij met Pasen nodig had. Ik had dat al voor hem klaar gehangen, maar hij was nog niet gerust. Zijn zwarte pak had hij de volgende dag nodig. De hele zaterdag was Pius al wat onrustig geweest, of hij aanvoelde, dat zijn einde naderde.
De dood is voor Br. Pius niet onverwacht gekomen. Hij voelde zelf heel goed, dat het met hem steeds verder bergaf ging. Alleen had hij er moeite mee daarin te berusten. Hij kon het soms niet goed verwerken, als hij weer eens een kwade dag had en ongeduldig worden,
Het is voor Br. Fins een groot goed geweest, dat de dood niet zo lang op zich heeft laten wachten, Iedereen, die Br. Pius gekend heeft, weet, dat bij hem alles in haasttempo moest gebeuren. Ik weet nog goed, dat hij in Bergen op Zoom kwam wonen en aan de Aloysiusschool aan de Boxhornstraat werd benoemd. Tussen de middag kwam hij dan in sneltreinvaart naar huis, fietsend door het Koningsstraatje (alleen voor voetgangers), gauw, gauw etend en dan weer snel naar school terug, om daar uit te rusten. In de 60-er jaren kreeg hij een hartinfarct. Een week nadat dit gebeurd was, werd hij door de oude Dr. Legein streng terug naar bed verwezen voor vier weken, Pius liep alweer rond en dacht dat het wel ging.
Op zijn kamer hingen de schilderijen met de torens van Oosterhout, Haaren, Hulst en Bergen op Zoom. Ze herinnerden hem aan de tijd, die hij in die plaatsen had doorgebracht als opvoeder, schoolleider of koorleider en als medebroeder.
Nu is er aan dit rusteloze leven een einde gekomen. God heeft er de rem opgezet. Veel heeft Br. Pius gegeven in zijn leven, moge God hem daarvoor duizendvoudig lonen in zijn eeuwigheid.
Br. Gustaaf