288 Br. Clemento Adrianus Pieter Huijben
Geboren te Oosterhout : 29-04-1942
Ingetreden : 01-02-1959
Eerste professie : 15-08-1960
Eeuwige professie : 15-08-1965
Overleden te Breda : 20-01-1996
Kenmerkend voor Br. Clemento zou worden en zijn: het blijven studeren, en zich steeds meer vaardigheden eigen blijven maken, ook toen hij noodgedwongen, gekoppeld aan zuurstofflessen, heel veel uren moest doorbrengen in zijn Huijbergse Ste Marie kamer . Onderwijskundig, pedagogisch was hij werkzaam in Breda, in Nijmegen, en weer in Breda. En dan,vanaf 1966 ook in Brazilië als missionaris, als ontwikkelingswerker. Samen met zijn medebroeders (gesteund door vele anderen) heeft hij heel wat tot stand gebracht in Goiania, Formosa en Cáceres. Ook daar hadden ontzettend velen bijzonder graag met hem te doen, omdat hij hen met raad en daad bijstond. Telkens als hij zo om de 3 jaar voor enkele maanden op verlof kwam waren er vanwege zijn steeds slechter functionerende longen ziekenhuisopnames, meestal in de Klokkenberg. Het Heeft hem veel gekost te moeten horen in december 1990 dat teruggaan naar zijn zo dierbaar geworden Brazilië echt niet meer kon en mocht.
Nadenken over iemand die je nabij was en die is heengegaan doet je afvragen hoe hij was, en wie. Het raakt diepe lagen in ons die na dit afscheid zonder hem moeten verder gaan. Maar niet alleen bij ons hier in Nederland: het is veel zeggend dat er ook in Brazilië morgen en vrijdag in Cáceres ter ere van hem herdenkingsdiensten worden gehouden. Tastend in herinneringen over Ad, over Br. Clemento groeit het wonder van verwondering om wat hij was en is geworden als opvoedkundige, als man van het onderwijs als broeder van Huijbergen, dan groeit het wonder ook van verwondering van hoe hij omging met dat eigenlijk loodzware kruis van zijn ziekte: dat leven dag en nacht, jaar in jaar uit, met die benauwde en benauwende ademnood. En wij hebben weet van zijn hoopvol uitkijken naar de longentransplantatie waar hij in het Academisch Ziekenhuis Groningen heel deskundig naar toegroeide en er op was voorbereid. Helaas voor hem, voor ons, voor de deskundige medische staf daar en in de Klokkenberg tevergeefs.
Terwijl wij nadenkend aan zijn leven recht proberen te doen klinken naast weemoed en opstandige gevoelens van wat hem overkwam, en daarmee ook allen die van hem hielden, om hem gaven, met hem meeleefden, verwondering en waardering, met een groot respect, ja klinken de akkoorden van gegroeide verbondenheid, van dankbaarheid, van diepe bewondering en dank richting hem. Want er zijn redenen te over om tot de Heer van alle leven biddend te zeggen: “Heer, wij danken U voor deze zoon, broer, oom, neef, voor deze medebroeder, huisgenoot, voor deze patiënt, vriend en goede bekende. Dank dat wij juist hem in ons midden mochten hem.”
Leo Testers
In de vroege morgen van 20 januari is onze medebroeder en huisgenoot, Br. Clemento, bewust en met volle overgave overleden. Broeder Clemento blijft onder ons voortleven als een begaafde, goede man, die zijn kracht putte uit zijn diep geloof, dat hij reeds van huis uit als een kostbaar geschenk had meegekregen; een gedrevene, die zielsveel hield van zijn werk in Brazilië. Daar heeft hij vanaf 1966, samen met zijn medebroeders, in Goiania, Formosa en Cáceres veel tot stand gebracht op onderwijskundig gebied. Hij verwierf zich zo de blijvende vriendschap van talloos velen, die hij met raad en daad bijstond. Tot zijn groot verdriet kreeg hij in 1990 in “De Klokkenberg”, waar hij meerdere malen tijdens zijn verlof weer wat op krachten kwam, te horen dat teruggaan naar Brazilië er niet meer in zat. Moedig heeft hij deze teleurstelling verwerkt. Vanuit Ste. Marie bleef hij zich inzetten voor Brazilië en volgde hij bovendien de jongste ontwikkelingen van de Congregatie, vooral in Indonesia, op de voet. Hij voelde zich sterk verbonden met onze Indonesische medebroeders. Het was de uitdrukkelijke wens van Broeder Clemento, dat zijn dankbaarheid tot uiting zou worden gebracht. Hij was dankbaar voor zijn ouders, het gezin waarin hij opgroeide, zijn familie en zijn medebroeders.
Hoge waardering had hij voor het team van de verzorgingsafdeling op Ste. Marie, eveneens voor de niet-aflatende zorg in “De Klokkenberg” te Breda en het A.Z.G. te Groningen. Bijzondere dank sprak hij uit aan de pastores die hij tijdens zijn ziekte ontmoette. Zijn vele vrienden die hem bezochten, gingen rijker van hem heen dan zij kwamen, getroffen door de kracht en het optimisme dat hij opbracht tot het laatste toe. Er zijn redenen te over om tot de Heer van alle leven te bidden: “Heer, wij danken U voor deze mens die wij in ons midden mochten hebben. Wees voor hem de Goede Herder.”
De broeders van Ste. Marie.