292 Br. Rodriguez Marinus Petrus Andreas Piederiet
Geboren te Breda : 11-12-1917
Ingetreden : 17-01-1937
Eerste professie : 15-08-1938
Eeuwige professie : 15-08-1941
Overleden te Huijbergen: 08-03-1997
Bepaalde gebeurtenissen kunnen een diepe indruk op een mensenleven achterlaten. Dat was ook het geval bij Br. Rodriguez. Met name heeft hij de dood van zijn broer Jo, die op 19-jarige leeftijd in 1944 in Duitsland stierf, nooit helemaal kunnen verwerken. Nog steeds werd hij emotioneel als hij daar over sprak. Veel indruk maakte ook de dood van zijn moeder op hem. Zij bracht de laatste jaren van haar leven door in Huize Elisabeth te Breda. Hij had een sterke binding met haar en bezocht haar zeer regelmatig. Mede door deze feiten en bijzonder door zijn introvert karakter werd zijn wereldje wel heel klein.
De laatste jaren toen zijn gezondheid hem steeds meer in de steek liet, kende hij veel verdriet en in plaats van zijn steun bij zijn medebroeders te zoeken, zonderde hij zich steeds meer af, raakte in een isolement er werd een eenzaam mens. Het was voor zijn medebroeders heel moeilijk contact met hem te krijgen en hem nabij te zijn. Dat doet pijn wanneer je ondanks alles de weg naar de ander niet kunt vinden. Hij zelf voelde dat onvermogen om zich voor anderen open te stellen en dat ervoer hij als een kruis, dat hem soms ook schuldgevoelens berokkende. En toch had hij waardering voor zijn medebroeders en het personeel in Oosterhout (met name Sjef en Truus), die hem zo goed mogelijk verzorgden. En ook zijn nicht Mieke was hij dankbaar voor haar medeleven.
Toen hij maanden geleden de overstap van Oosterhout naar Huijbergen maakte, besefte hij pas wat hij al die tijd had gemist. Hij bloeide als het ware weer op en kwam steeds meer uit zijn isolement. Naar zijn eigen zeggen was hij hier in de zevende hemel. Het laatste station was een goed station. En we kunnen alleen maar dankbaar zijn dat hij dank zij de goede zorgen, waar hij nu voor openstond zovele gelukkige weken heeft gekend. Jammer dat hij nu pas besefte wat medebroeders voor hem betekenen konden.
Rodriguez was een religieus mens, maar die religiositeit was een zaak tussen hem en zijn God, hoewel hij hier in Huijbergen de diensten in de kapel volgde totdat hij daar niet meer toe in staat was.
Na de ziekenzalving was hij opgelucht en heel gelukkig. We lazen in het boek van de openbaring van Johannes een visioen. Rodriguez mag nu ervaren, dat dit visioen in vervulling is gegaan. Dat het oude voorbij is en dat hij een nieuw leven mag beginnen bij God, een leven zonder verdriet en eenzaamheid.
En zegt Christus in het Evangelie niet, dat Hij een plaats voor ons gaat bereiden in het Huis van de Vader. En wanneer wij aan vaderhuis denken, dan denken we aan geborgenheid, aan een gevoel van jezelf thuis te mogen voelen. We mogen er van overtuigd zijn dat deze mens Br. Rodriguez zich geborgen mag weten in de liefde van God, dat hij voor altijd thuis mag zijn, bevrijd uit een leven, dat soms voor hem een ballingschap moet zijn geweest.
Leo Testers