300 Br. Modestus Abraham Hommel
Geboren te Oud-Vossemeer : 28-06-1916
Ingetreden : 17-08-1935
Eerste Professie : 19-03-1937
Eeuwige Professie : 19-03-1940
Overleden te Huijbergen : 09-12-1998
Geboren als Abraham Hommel uit het huwelijk van Abraham Hommel en Johanna van de Zande 28 juni 1916 te Oud-Vossemeer als jongste in het gezin dat uiteindelijk 8 kinderen ging tellen: Broeder Bram heeft ze allemaal overleefd.
Hij deed zijn intrede op 19 jarige leeftijd om Broeder van Huijbergen te worden. We zien hem werkzaam als kok, als man van de huishoudelijke werkzaamheden, en dit vanuit een grote dienstbaarheid. In 1986 (70 jaar oud) ging Br. Modestus het wat kalmer aan doen, maar hij bleef dienstbaar door allerlei kleinere en lichtere werkzaamheden voor zijn rekening te nemen.
zijn dienstbaarheid en z’n geloof zijn zeker niet een onaangevochten dienstbaarheid en geloof geweest. Toch zeker niet vanaf het moment dat zijn hart storingen begon te vertonen, en nog erger toen hersenbloedingen optraden en daarna steeds meer inleveren aan zelfstandigheid steeds meer afhankelijk worden van anderen eindigend in een lang en zwaar ziekbed. Menselijker wijs gesproken te lang, te zwaar. Lichamelijk en geestelijk heeft Br. Modestus het soms moeilijk gehad. En dat stak hij niet onder stoelen of banken. Ook als medebroeders van hem overleden die wat leeftijd betreft eigenlijk geen voorrang op hem hadden, liet hij een duidelijk protest horen. Eigenlijk was hij aan de beurt geweest!
Wij danken hem, wij danken U daarvoor, en wij vragen U: laat zijn droom in vervulling gaan
thuisgebracht worden bij uit zijn ballingschap: in plaatsen als Breda, Bergen op Zoom, Oud Gastel, Amsterdam, Amstelveen, Nijmegen, Hellevoetsluis en Huijbergen en u deed dat om kokend met alles wat daarbij kwam de levenskrachten bij medebroeders, bij kinderen van de internaten te verhogen u zorgde er voor dat al die grote en kleine motoren energiek draaiende bleven, u deed dat deskundig in alle nederigheid, samen met anderen. Daarnaast waren er ook altijd wel huishoudelijke werkzaamheden en de zorgen voor het stofferen van allerlei vertrekken.
De laatste maanden, of moet ik zeggen jaren, keek hij hoopvol en verlangd uit te mogen gaan naar het hemselse Vaderhuis. Nu is zijn droom in vervulling gegaan. Namens hem zou ik woorden van dank en waardering willen uitspreken richting allen die deskundig, geduldig, met hart en ziel, hem hebben verzorgd en verpleegd. Wat sommigen onderling wel eens voorzichtig zachtjes zeggen tegen elkaar hier op Ste Marie mag en moet juist bij het afscheid van deze langdurige zieke hardop gezegd worden, nl. wat een geruststelling voor de broeders van Huijbergen dat (als het eenmaal noodzakelijk wordt) ze op een verzorging en verpleging mogen rekenen, waar talloos velen in onze welvaartsstaat meer dan jaloers op zouden zijn.
Zo een 50 tot 60 jaren zijn doordrenkt door dienend in het leven te staan: dienend heeft hij veel mensen wel gedaan dienend is hij velen zorgend nabij geweest. Wij mogen geloven en weten dat deze dierbare overledene niet werd geboren om te sterven maar dat hij is gestorven om te leven, om verder te leven bij God, waarop hij zijn leven als op een rots gebouwd heeft. Zelfs de dood zal dit fundament niet aan het wankelen kunnen brengen.
Br. Modestus, beste Bram
bedankt, á Dieu.
Pastor Leo Testers