306 Br. Maxentius Petrus Antonius Koreman
Geboren te Oosterhout : 20-01-1922
Ingetreden : 19-01-1941
Eerste professie : 15-08-1942
Eeuwige professie : 15-08-1945
Overleden te Bergen op Zoom : 02-10-2000
Broeder Maxentius, hij Piet Koreman deze broer, schoonbroer en oom, deze rustige huisgenoot en kalme medebroeder, deze vriend, deze oud collega werd Geboren te Oosterhout als Petrus Koreman en groeide hij op samen met 4 broertjes en 2 zusjes. De invloed van dat gezin en zijn omgeving was zo dat Gods roepstem gehoord kon worden: we zien hem intreden op 18 jarige leeftijd om het ideaal van de Huijbergse Broeders -het werk van opvoeding en onderwijs- mee te ondersteunen.
Br. Maxentius voorzag zich van een brede onderwijsbagage waarvan we noemen Godsdienst A, Akte 77A, Akte 771, Duits L.O., Frans L.O., Handelskennis L.O. Geschiedenis M.O., en Staatshuishoudkunde / Economie M.O. Na 43 jaar onderwijskundig en pedagogisch werkzaam te zijn geweest volgde zijn pensioen1 augustus 1986.
Toen kwam er meer tijd om met de genealogie van zijn familienaam “Koreman» bezig te zijn.
het Was 17 augustus van het vorige jaar dat hij een ingrijpende longoperatie moest ondergaan. 13 september daar op volgend zijn intrek hier in ’t moederhuis omdat intensievere verpleging en verzorging meer en meer nodig werden. Na een rijk gevuld leven, dat gekenmerkt wordt
door bescheidenheid en nederigheid, door veel van zichzelf en van zijn leerlingen te eisen door diep gelovig de goede, minder goede en slechte dagen te aanvaarden, door altijd aanwezig te zijn bij de dagelijkse samenkomsten in de kapel, door goed belezen te zijn in de hedendaagse geestelijke stromingen, begon enkele jaren geleden de neergang, meer en meer inleveren aan zelfstandigheid, lichamelijk en geestelijk. Dat kon hij beslist niet plaatsen. Rustig is hij gestorven toen dinsdag 3 oktober n maar goed en wel was aangebroken. Tijdig was hij voorzien van het ziekensacrament zaterdag 16 september van dit jaar in deze kapel, samen met 25 medebroeders.
Kijkend naar de laatste jaren, was ook Br. Maxentius in de herfst van zijn leven gekomen. Zijn gezondheid bleef achteruit gaan, dat kon hij niet plaatsen, hij kon het nauwelijks geloven, dit paste niet in zijn leven, en daarom wist hij niet zichzelf geen raad meer.
Maar: willen we hem recht doen dan moeten we beginnen bij het begin van zijn loopbaan. Br. Maxentius werd een onderwijsman in hart en nieren. “Orde scheppend aanwezig zijn “, werd zijn hartslag. Aanvankelijk vanaf 1943 aan lagere scholen in Bergen op Zoom, Hulst en Breda,
later vanaf 1949 aan het ULO onderwijs in Breda en dan vanaf 1964 tot en met 1986 zijn mooiste jaren aan het Mgr. Frencken College als leraar en conrector. “Geschiedenis” was zijn vak met een bijzondere voorliefde voor kunstgeschiedenis. Ook “economie” behoorde tot zijn discipline. Jarenlang was hij als conrector betrokken bij de dagelijkse school leiding. De jaarlijkse samenstelling van de omvangrijke “rooster” behoorde mede tot zijn taak, en de dagelijkse roosterwijzigingen bij ziekte van collegas: dat alles werd verwerkt via het allerkleinste handschrift op eindeloos grote vellen papier. Berucht was zijn uitspraak bij roosterwensen van leraren wanneer ze meer hun eigen belang dan dat van de school nastreefden: dat kan niet !!!
Bij de les wisseling, als honderden leerlingen zich naar een ander leslokaal begaven, was hij de man, die orde en rust bewaarde in de gangen en op de trappen, gewoon door op een strategisch punt te gaan staan, ondanks het feit, dat “meneer Korenman” een man was van “weinig woorden”. Zijn blik was meer dan voldoende!
Gestaag heeft hij gewerkt aan zijn “familiestamboom” … hij ging terug tot 1300 maar plaatste nauwkeurig als hij was- daar zelf wel vraagtekens bij! De relatie met zijn broers en zussen, neven en nichten was echt. In zijn goede tijd ging hij er vele jaren tijdens de vakantie met enkele medebroeders op uit: de auto verplaatste hen, een meegenomen tent bood hen onderdak.
Op deze reizen werden heel wat musea, kerken, beroemde bouwwerken en andere kunstwerken bezocht.
In het klooster was hij in alle eenvoud een gerespecteerd medebroeder. Zijn hele leven heeft hij plichtsgetrouw de hem toevertrouwde taken vervuld. Hij was daarbij een man van weinig woorden: de goede gang van zaken stond bij hem voorop. Om hem te typeren mogen we woorden gebruiken als “nauwkeurig” ; “deskundig” ; “oprecht” ; “een keiharde werker” ; “een goed docent” ; ” voelde zich op de achtergrond het beste thuis ” ; “een zwijgzame, vriendelijke medebroeder ” “een diep gelovige religieus” . Geruime tijd vervulde hij in het Broederhuis te Oosterhout de taak van koster en econoom. Vanwege zijn gezondheidstoestand kwam hij een goed jaar geleden naar Huijbergen. Dat zijn verblijf hier kort zou duren, was voor iedereen een totale verrassing.
De deskundige en liefdevolle verzorging op de Sainte Marie “verzorgingsafdeling”
waren voor hem een onmisbare steun. `n Medebroeder die heel lang met hem aan school stond, en het zelfde klooster deelde schreef heel terecht: Met liefde en dankbaarheid gedenken wij, Wat hij voor ons betekende en nog betekent. Hij is bij God en hij blijft ons als zodanig, steeds nabij”.
Moge hij die een zegen was voor velen nu Gods zegen krijgen en er voor altijd deel aan hebben.
Max, oom Piet, Broeder Maxentius: bedankt voor wie je was, voor hoe je was. Tot ziens bij God , á Dieu!
SLOTWOORDJE
Met hartelijke dank aan de Broeders Alfred, Salvator, Angelo en Albertus l Zonder hen was het voor mij onmogelijk geweest Br. Maxentius te tekenen zoals hij dat verdiende. Dank voor deze broederlijke dienst ! Nadat we dadelijk van het kerkhof zijn teruggekeerd kunnen we elkaar ontmoeten hier in Ste Maar eerst zingen we: Wat de toekomst brengen moge te
laten we dat uit respect voor deze broer, oom en medebroeder staande doen,
Leo Testers rector
Broeders van Huijbergen