309 Br. Julianus Theodorus Johannes Antonissen
Geboren te Bergen op Zoom : 07-03-1914
Ingetreden : 24-01-1932
Eerste professie : 15-08-1933
Eeuwige professie : 15-08-1936
Overleden te Huijbergen : 18-05-2002
Voor altijd rust en vrede zoals we zongen, dank zij de Heer onze God. Dat wensen wij Theodorus Johan r es Antonissen, Br. Julianus zo van harte toe a de laatste moeilijke jaren, na de laatste hele moeilijke maanden en weken. Geboren te Bergen op Zoom 7 maart 1914 uit het huwelijk van Marinus Wilhelmus Antonissen en Janneke Liebkje Rijnsburger in het gezin dat 2 meisjes en 2 jongens telde en deed hij zijn intrede bij de Broeders van Huijbergen 24 januari 1932. Diploma en aktes werden behaald, en verrijkt met die bagage stapte hij het onderwijs in. Dat was een vijftal jaren in Nederland, daarna bijna 40 jaar in Indonesië. Eind 1977 zijn repatriëring naar Nederland, wonen ging hij bij zijn medebroeders in de Nijmeegse wijk Brakkenstein. Als organist was hij daar in de Agnesparochiekerk heel verdienstelijk en zinvol werkzaam. Totdat het nodig werd 16 juni 1998 i.v.m. herstel na het aanbrengen van een nieuwe heupprothese hier naar Huijbergen te komen voor verzorging en verpleging.
Natuurlijk, elke mens is uniek, enig, onvergelijkelijk, er is er geen tweede van. Dat unieke geldt vooral ook voor Broeder Julianus als we oproepen zijn manier van spreken, over “mijn school” ,over “mijn leerlingen”, over “mijn leraren”. Uniek was hij ook in zijn wijze van denken en redeneren, in zijn doen en late. De vader van onze overleden medebroeder stierf jong zodat zijn moeder met 4 kleine kinderen achterbleef, en dat in de jaren goed en wel na de eerste wereldoorlog toen er niet de sociale voorzieningen waren van nu. Toch zat er na de lagere school een onderwijzersopleiding in: in 1932 slaagde broeder Julianus, en stond daarna, zoeen 5 jaar aan de Bredase Lunetstraat.
Als buitenschoolse activiteit stond hij aan de wieg van T.V.C. de Tarcisius Voetbal Club.
Die hij dan ook “Mijn” voetbalclub bleef noemen. In deze jaren kreeg hij ( naast het onderwijzer zijn ) de opdracht om Duits te gaan studeren. Een studie die werd onderbroken en niet voltooid vanwege zijn uitzending als missionaris naar wat toen genoemd werd Nederlands Indië: 17 september 1938.
Muzikaal rijkelijk begaafd ontwikkelde hij in de loop der jaren deze talenten met zijn bariton stem en zijn geliefd muziekinstrument, het orgel. Aangekomen op Borneo begon Br. Julianus als leraar aan een handelsschool in Pontianak, daarna volgde al vlug zijn benoeming op Java aan een Mulo in Kudus, in de buurt van Pati. het Jappenkamp te Bandoeng bleef hem niet bespaard .
En dan … In 1946 terug naar Borneo, naar Banjarmasin: hij was er onderwijzer, leraar en daar hebben we allemaal weet van: hij was er directeur aan de SMA Katolik, zeg maar de katholieke H.B.S. zijn school stond goed en hoog aangeschreven. Ook Islamitische jongeren werden door Br. Julianus aangenomen, voor die tijd mag dat toch zeker vooruitstrevend en ruimdenkend genoemd worden. zijn school organisatie beleid stelde één voorwaarde: óók jongeren van:arme ouders moesten ingeschreven kunnen worden. Dat werd gedeeltelijk betaald door ouders van rijke leerlingen én door de achterban van de Congregatie van de Broeders van Huijbergen. Wie van ons hoorde Br. Julianus niet vertellen over de briljante leerlingen die zijn school afleverde: ze studeerden verder in Jakarta, Yogjakarta , in Amerika en tal van andere landen ze werden professor, doctor, arts, bisschop en kardinaal. In die tijd, in zijn vele goede jaren, was Br. Julianus een echt werkpaard. Hij had ondertussen het Bahasa Indonesia bijzonder goed onder de knie: zij die het kunnen weten zeggen dat hij het smetteloos sprak en perfect schreef. In de Banjarmasin periode bestond zijn buitenschoolse activiteit in het op het orgel begeleiden van liturgische gezangen, in de kathedraal en in andere kerken.
Na zijn repatriëring naar Nederland 17 december 1977 is hij nog één keer terug gereisd naar Indonesië: zijn oud leerlingen organiseerden uit dank voor wat Br. Julianus voor hen betekende `n reünie. Van wat hij toen aan giften en gaven ontving bleef er heel wat geld achter in Indonesië dat ten goede moest komen aan armlastige leerlingen. Een ander gedeelte werd omgezet in een Johannes kerkorgel voor de Agnes Parochie, ook wel genoemd het Julianus orgel dat hij bijna 20 jaar bespeelde. Br. Julianus heeft eigenlijk nooit kunnen accepteren dat de Huijbergse Congregatie er niet voor gekozen heeft het werk aan de scholen in Banjarmasin te continueren. Dat bleef hem helaas verbittering bezorgen tot op zijn 88ste jaar….
Willen wij Br. Julianus recht doen, dan moeten wij hem voor ogen halen, niet als de Julianus van de laatste jaren, maar als de Julianus die missionaris was, als de Julianus die meesterlijk het orgel bespeelde. Dat Hij Die hem zond hem nu mag ontvangen in Zijn Paradijs, aan Zijn bruiloftsmaal, in Zijn Huis met ruimte voor velen.
Leo Testers Rector
Broeders van Huijbergen