Geboren te Breda : 22 – 09 – 1917
Ingetreden : 11 – 01 – 1936
Eerste Professie : 15 – 08 – 1937
Eeuwige Professie : 15 – 08 – 1940
Overleden te Huijbergen : 25 – 10 – 2010
Geboren is hij te Breda 22 september 1917 uit het huwelijk van Jacobus Damen en Johanna Matthijssen. Op 18 jarige leeftijd deed Ad Damen zijn intrede bij de Broeders van Huijbergen (11 januari 1936 ). Bij zijn inkleding 14 augustus 1936 ging hij luisteren naar de naam broeder Acharius. Diplomas en aktes waren en werden behaald – op onderwijskundig en pedagogisch gebied – en verrijkt met die bagage stapte hij het onderwijs in aan de Hoogstraat in Bergen op Zoom tot 1939 , aan de Pijnackerstraat in Amsterdam tot 1957 en daarna als leraar Engels hier in Huijbergen aan het Juvenaat, aan de Ste Marie ULO en MAVO tot 1 augustus 1980.
Nu hij ons zo plotseling is ontvallen, resten ons de herinneringen. We herinneren ons broeder Acharius als een geboren onderwijzer die met zwier zijn kennis overbracht op zijn leerlingen. Ernst en humor vergezelden zijn lessen. Ook stond hij altijd klaar om zijn leerlingen bij te staan. Naast onderwijs had ook sport, muziek en toneel zijn aandacht. In operettes had hij steevast een rol. Zijn grote passie ging uit naar de muziek. Die passie kreeg vorm in de oprichting van het ‘Fravino orkest’. Het orkest trad op zowel in Nederland als in het buitenland.
Broeder Acharius gaf Engelse les aan liefhebbers en menigmaal vergezelde hij het gezelschap op reis naar Engeland. In onze eigen gemeenschap was broeder Acharius een onderhoudend gezelschapsmens. Hij wist altijd we een onderwerp aan te snijden waarvan hij wist dat zijn medebroeders er gretig op in zouden spelen Daar genoot hij van.
Als religieus leidde hij een voorbeeldig leven. Broeder Acharius was in alles toegewijd: zorgzaam, vol overgave en trouw. Zijn familie, de broedergemeenschap en zijn vele vrienden verliezen in hem een beminde en gewaardeerde medebroeder en vriend.
In het boekje “De accordeonist” van John Berger kwam ik tegen:
“Misschien hebben ze gelijk, degenen die beweren dat er harpen zijn in de hemel. Fluiten en violen misschien ook nog wel. Maar ik weet zeker dat er geen accordeons zijn. De accordeon is voor het leven op aarde: de linkerhand die de baspartij en de harteklop bijhoudt, de armen en schouders die zwoegen om lucht te krijgen en de rechterhand die altijd tast naar wat er aan hoop is!”.
Wat er aan hoop is … hoopvol in het leven staan … gelovig … optimistisch gestemd … in de verschillende situaties van zijn lange leven, dat is één van de vele mogelijke typeringen over broeder Acharius, deze rijk getalenteerde medemens, een man van wie een aanstekelijke stimulering uitging op velerlei gebied in de 93 jaren die aan hem werden toevertrouwd.
Ook op hem was van toepassing wat een oude wijze zei en schreef, namelijk : “Van het concert des levens, krijgt niemand ‘n program.” Bij de voorbereiding van deze uitvaart, z’n leven overziende, moest ik daar aan denken. En ik maakte er van :“Van het concert des levens, krijgt niemand ‘n partituur.” Al levende krijg je als mens wel een melodie te spelen de ene keer speels, onstuimig, toekomstgericht, twinkelend, en dan weer droevig van toon, zoekend, soms neerslachtig, alledaags, al naar gelang wat het leven je biedt, wat je overkomt, wat je wordt aangedaan aan lief en leed.
Bij broeder Acharius was het niet anders. Alsof William Shakespeare al aan deze Broeder dacht, toen hij schreef: – en gelukkig kwam ik deze mooie Nederlandse vertaling tegen-
“Is (eens) het hart van zware zorgen krank,
en dof en droef het gemoed,
muziek maakt met haar zilveren klank,
spoedig weer alles goed”.
Inderdaad, zo is het: Muziek maakt met haar zilveren klank, spoedig weer alles goed !Vond broeder Acharius het daarom zo belangrijk jonge mensen muzikaal te activeren …
Hij was een geboren onderwijzer en leraar die met zwier de kennis overbracht: ernst en humor vergezelden zijn lessen, een op en top leraar waar groot ontzag voor uitging.
Over zijn Amsterdamse periode van 1945 tot 1954 bleef hij met verve vertellen. Hier was hij volop actief en fanatiek betrokken bij de voetbal van de jeugd: dan stond hij achter de goal van de tegenstander, om de aanval op dat doel met luide stem te organiseren: totdat de scheidsrechter de ondeugende Broeder Acharius naar de zijlijn stuurde.
In die tijd na de 2de wereldoorlog ontwikkelde hij meer en meer zijn talent om geld los te krijgen, in dit geval voor de minder bedeelde jeugd: een schoolreisje, naar de speeltuin, bosspelen, naar Circus Knie. s Morgens vroeg was hij in de kindermis van 8 uur in de Vredeskerk present om de kinderen te begeleiden bij het volgen van de H.Mis. Ook dan kon hij goed vertellen en het samen bidden gesmeerd laten verlopen.
Één van zijn versprekingen uit die periode was – en dat heeft hij nog al eens moeten horen – dat er gelezen ging worden “uit het Evangelie van de H. Johannes de Doper”.
Hij was de man die tal van operette rollen glansrijk vertolkte; zijn grote passie voor muziek mondde uit in het mede oprichter worden in 1959 van het Streek Orkest Fravino: wat heeft hij daar van harte veel tijd en energie in geïnvesteerd, voor geschooid en gebedeld om nieuwe instrumenten aan te kunnen schaffen.
In de kloostergemeenschap was hij een onderhoudend gezelschapsmens. Graag sneed hij een onderwerp aan waarvan hij wist dat zijn medebroeders er gretig op zouden ingaan.
Een toegewijde religieus: zorgzaam en trouw, open en eerlijk, joviaal. Een enthousiaste harde werker, een hartelijke medemens. Heel veel jaren was hij in de Liturgie vieringen de stimulerende dirigent en cantor. De laatste jaren genoot hij van lezen, van sport en spel op de T.V. En dan, van het ene moment op het andere, liet zijn hart het afweten: maandagavond 25 oktober.
Het doet ons biddend zeggen: Heer, onze God, Gij zijt een God van belofte en trouw,
Die voltooit wat Gij begonnen zijt. Laat onze dierbare Broeder Acharius over de drempel van de dood bij U thuis gekomen zijn.
Leo Testers
Rector Broeders van Huijbergen