Broeder Victor (Willy Frederik Joseph) Müller
Geboren te Hulst 1921-04-24
Ingetreden 1940-01-13
Noviciaat 1940-08-14
Eerste professie 1941-08-15
Eeuwige professie 1944-08-15
Overleden te Huijbergen 2017-03-10
Hij begint zijn onderwijzers loopbaan te Breda aan de Lunetstraat Tarcisiusschool (1941/09 tot 1949/01), Bergen op Zoom Fort, (1949/01 tot 1950/09), Breda Barbaraschool aan de Leuvenaarstraat (1950/09 tot 1960/09), Clemens III in de Jacob Edelstraat (1960/09 tot 1963/09), Rozenkransschool in de Pijnboomstraat (1963-1970/01), Middelburg (1970/01 tot 1978/10) waar hij hoofd wordt van de Basisschool de Bachten Steene en Overste van de gemengde Humo-communiteit in de Spinhuisweg te Middelburg. Als deze intercongregationele communiteit opgeheven wordt verhuist hij naar de communiteit in Haaren van waaruit hij zich verdienstelijk maakt bij Mensen in Nood. Hij is daar niet alleen betrokken bij de administratie van het kledingmagazijn maar reist vele malen mee met de transport naar Polen. Ook als hij in 1993 verhuist naar Breda gaat hij nog regelmatig naar “zijn werk” in Den Bosch.
Wanneer hij sprak over zijn werk klonk er meestal wel een extra toontje in door. Wat hij deed was niet het gewone werk nee, bij Victor was er altijd wel iets meer. Sprak hij over de Barbaraschool, waar hij tien jaar werkzaam was als onderwijzer en als hoofd van de school, dan viel er wel geen eer te behalen aan prestaties maar met enige nadruk klonk dan door dat het een sociaal ingestelde school was waar ook de kinderen van het Willibrordushuis zijn aandacht kregen.
De broeders die hem gekend hebben als hoofd van de andere scholen in Breda kunnen getuigen van het belang dat hij hechtte aan zijn schooldrumbands, de discipline bij de mars oefeningen en de successen bij concoursen en de animerende nabeschouwingen. Wanneer hij daarbij door zijn medebroeders erop geattendeerd werd, dat bescheidenheid een sierend kenmerk is voor een broeder van Huijbergen, dan ging de rug recht, het hoofd werd lichtelijk geheven en met en versmald mondje begon hij zijn verweer. Overtuig
end van toon, vindingrijk in zijn argumenten maar, voor zover ik ervaren heb, steeds zonder iemand te kwetsen. Genietend van zijn eigen verweer, was het soms niet duidelijk wat de invloed was van zijn talent als toneelspeler en wat werkelijk serieus genomen diende te worden.
Zo was het in zijn verhalen over zijn werk bij “Mensen in Nood” evenmin eenvoudig enig zicht te krijgen op wat nu werkelijk belangrijk geweest was, het lenigen van andermans nood, of zijn eigen rol in deze hulpverlening. Beide aspecten waren bij hem nauw verweven.
Als hij zich dan sinds 1996, met zijn verhuis naar Huijbergen emeritus mag noemen, betekent dat niet dat hij duimen zit te draaien. Met veel geduld werkt hij aan zijn legpuzzels, duizenden bidprentjes plaats hij op alfabet en hij is een graag geziene gids in het museum waar zijn voorkeur uitging naar de iconen afdeling. Zijn ervaringen in Polen vonden daar een belangstellend gehoor bij de bezoekers, waar hij dan ook zichtbaar van genoot.
Zoals zijn onderscheidingen bewijzen waren het niet alleen de museumbezoekers die hem wisten te waarderen. En op zijn beurt droeg hij deze eretekenen dan ook met een opvallende waardigheid op de feestdagen.
We kennen zijn verhalen over zijn bezoek aan familie in Chicago, en zijn vertrouwd met de stelligheid van een deskundige als hij duidelijk maakte hoe een goede biefstuk gebraden moest zijn, en hoe een goede Irish Coffee klaar gemaakt diende te worden. Hij was een hartelijke medebroeder die niet alleen genoot van een gezellige babbel maar ook beschikte over een ontwikkelde smaak voor eten en drinken.
Broeder Victor heb ik leren kennen als een trouwe mens, die bijvoorbeeld de kontakten met oud-leerlingen en parochianen uit Haaren erg op prijs stelde. Trouw was hij ook aan onze gemeenschappelijke gebedstijden, waar hij het op prijs stelde om in te vallen als vervanger wanneer een van de koristen verhinderd was.
Alhoewel hij het met grote stelligheid ontkend zou hebben had zijn devotie voor Maria wel een recreatief kleurtje. Meerdere keren ging hij met een nationale bedevaart mee naar Lourdes, er zal zeker oprecht gebeden zijn, maar het genot van de aandachtige zorg van het verplegend personeel was hoogst waarschijnlijk zeker zo bepalend voor het succes van deze bedevaarten. Bovendien konden de vele cadeautjes voor familie, vrienden en bekenden hem een extra bevestiging bezorgen.
Onze broeder Victor, een menselijke mens zoals ieder van ons. Niets is alleen maar goed en niets is alleen maar zwak. Zijn behoefte aan waardering maakte hem immers ook sensitief voor miskenning. Ook daarin herkennen we onze eigen menselijkheid.
Dankbaar mogen w
e terug denken aan alles wat hij mocht betekenen voor z’n leerlingen, familie en mede onderwijzers, voor Mensen in Nood in Polen, en voor z’n medebroeders. Dankbaar herinneren we ons z’n creatieve en speelse reacties als we probeerden hem uit zijn tent te lokken, dankbaar ook voor de eenvoud waarmee hij bij gelegenheden optrad als een sinterklaas, of met zijn trommelende poppen bijdroeg aan de feestvreugde.
Dankbaar zijn we God, onze schepper die hem riep en in ons midden bracht om onze medebroeder te worden, en door onze gezamenlijke inzet voor de jeugd een steentje bij te dragen aan hun toekomst. Dankbaar en met een glimlach voor wie hij was geven we hem terug aan God, onze scheppende bron van liefde.
Waarschijnlijk hebt u uw eigen verhalen om dankbaar en misschien ook met een glimlach terug te denken aan hem als lid van uw familie, als een vriend of goede bekende of als medebroeder. Laten we hem, en wat hij mocht betekenen, gedenken in deze viering.
Maar als slot wil ik een bijzonder woord van dank richten aan al degenen die hem met deskundige aandacht hebben verzorgd in de laatste weken van zijn leven hier op de verzorgingsafdeling van Sint Marie.
Huijbergen: 2017-03-17