De kwetsbaarheid waar Franciscus voor koos maakte zijn contacten ruimer en dieper. Paus en sultan treedt hij onbevangen tegemoet en met de wolf die hij aanspreekt als "broeder wolf" gaat hij in gesprek.
Het begon toen hij van zijn paard af kwam en de melaatse op ooghoogte begroette en hem omhelsde. Als hij degene waar hij afkeer van had en zijn neus voor dicht kneep kan aanvaarden overvalt hem een diep geluks-gevoel, dat richting zal geven aan zijn leven.
Hij kijkt niet meer vanaf zijn paard op anderen neer, het harnas heeft hij voorgoed afgelegd. De rijkdom van zijn vader die hem aanzien en status had gegeven heeft hij niet meer nodig.
De stap die hij zette naar de melaatse is niet te vergelijken met de stap die de almachtige zet door uit liefde in Jezus ons nabij te zijn als mens en zich daarbij niet laat weerhouden door een vernederende dood aan het kruis. Het besef die toenadering waard te zijn in Gods ogen wordt de spil van zijn doen en denken.
Het besef door Hem bemind te zijn wordt een soort innerlijke balans die bevrijdend is, blij maakt en vrede uitstraalt. Door zijn kwets-baarheid werd Franciscus sensitief voor het leed van anderen maar tegelijk ook sensiteif voor de scheppende kracht van een alles doordringende liefde.